Ciemna Strona Neta : Mash ’Em Up!

Aby zapożyczyć kilka modnych słów z dzisiejszej kultury internetowej, czas połączyć i zremiksować te dwie wizje. Aby zrozumieć współczesny autorytaryzm (a niektórzy twierdzą, że także współczesny kapitalizm), potrzebujemy spostrzeżeń od obu myślicieli. Sztywność myśli sugerowana przez układ współrzędnych Orwella-Huxleya prowadzi wielu skądinąd sprytnych obserwatorów do przeoczenia elementów Huxleya w dyktaturach i, co niepokoi, elementów orwellowskich w demokracjach. Dlatego tak łatwo jest przeoczyć fakt, że, jak to ujęła pisarka Naomi Klein, „Chiny stają się coraz bardziej podobne do [Zachodu] w bardzo widoczny sposób (Starbucks, Hooters, telefony komórkowe, które są fajniejsze niż nasze) i [Zachód] staje się coraz bardziej podobny do Chin w tych mniej widocznych (tortury, podsłuchiwanie bez nakazu, areszt na czas nieokreślony, choć nie w skali chińskiej) ”. Wydaje się dość niekontrowersyjne, że większość współczesnych dyktatorów wolałaby świat Huxleya od orwellowskiego, choćby dlatego, że kontrolowanie ludzi poprzez rozrywkę jest tańsze i nie wiąże się z taką brutalnością. Kiedy skrajnie restrykcyjny birmański rząd zezwala – a czasem nawet finansuje – występy hip-hopowe w całym kraju, to nie rok 1984 ich inspiruje. Z kilkoma wyraźnie sadystycznymi wyjątkami, dyktatorzy nie biorą udziału w tym dla krwi; chcą tylko pieniędzy i władzy. Jeśli mogą to osiągnąć po prostu odwracając uwagę – zamiast szpiegować, cenzurować i aresztować – swoich ludzi, tym lepiej. W dłuższej perspektywie strategia ta jest o wiele bardziej skuteczna niż całodobowe działania policyjne, ponieważ działania policji, równie skuteczne, jak mogą być krótkoterminowe, mają tendencję do upolityczniania ludzi i doprowadzania ich do sprzeciwu w dłuższej perspektywie. Ten Wielki Brat nie musi już dłużej obserwować swoich obywateli, ponieważ oni sami oglądają Wielkiego Brata w telewizji, raczej nie wróży dobrze demokratycznej rewolucji. Tak więc, jeśli chodzi o odwrócenie uwagi, Internet wzmocnił siłę dyktatur inspirowanych Huxleyem. YouTube i Facebook, ze swoimi bezdennymi zbiornikami taniej rozrywki, pozwalają użytkownikom dostosować doświadczenie do swoich upodobań. Kiedy Philip Roth ostrzegał Czechów przed niebezpieczeństwami telewizji komercyjnej, sugerował również, że może ona uniemożliwić rewolucję taką jak z 1989 roku. Jak na ironię, Czesi mieli szczęście, mając takich nieszczęsnych aparatczyków zarządzających przemysłem rozrywkowym. Ludzie łatwo się nudzili i zamiast tego zwracali się ku polityce. Tam, gdzie nowe media i Internet naprawdę przodują, jest tłumienie nudy. Wcześniej nuda była jednym z niewielu naprawdę skutecznych sposobów upolitycznienia ludności, której odmówiono zwalniania zaworów za kierowanie niezadowolenia, ale już tak nie jest. W pewnym sensie Internet sprawił, że doświadczenia rozrywkowe osób żyjących pod rządami autorytaryzmu i osób żyjących w demokracji są bardzo podobne. Dzisiejsi Czesi oglądają te same hollywoodzkie filmy co dzisiejsi Białorusini – wielu prawdopodobnie nawet pobiera je z tych samych nielegalnie działających serwerów gdzieś w Serbii lub na Ukrainie. Jedyna różnica polega na tym, że Czesi mieli już demokratyczną rewolucję, której na szczęście dla nich skutki stały się nieodwracalne, gdy Czechy przystąpiły do ​​Unii Europejskiej. Tymczasem Białorusini nie mieli tyle szczęścia; perspektywy ich demokratycznej rewolucji w dobie YouTube wyglądają bardzo ponuro. Innymi słowy, Internet wprowadził rodzaj kreatywnej rozrywki, przed którą ostrzegał Roth, do większości zamkniętych społeczeństw, nie niszcząc ich autorytarnych rządów. Poza tym rozrywka w YouTube jest bezpłatna – chyba że dyktatorzy przekazują tajne darowizny na rzecz Hollywood – więc pieniądze zaoszczędzone na produkcji nudnej rozrywki państwowej można teraz skierować do innych linii budżetowych. To, że wolność w Internecie nabrała takiego niszczącego demokrację cechę, nie oznacza, że ​​dyktatorzy od początku to planowali; w większości przypadków jest to po prostu rezultat wcześniejszej autorytarnej niekompetencji. Czy dyktatorzy kiedykolwiek zezwoliliby na YouTube w swoich krajach, gdyby ktoś ich o to poprosił? Prawdopodobnie nie. Nie zawsze rozumieją strategiczną wartość odwracania uwagi, przeceniając ryzyko protestu kierowanego przez ludzi. Przez swoją czystą nieszczęście lub błędną ocenę wpuścili do Internetu, ale zamiast blogów wyśmiewających rządową propagandę, ich młodzież najbardziej interesuje się głupimi stronami internetowymi, takimi jak lolcats. że nadeszła era „kociego autorytaryzmu”.) Ci z nas, którzy martwią się o przyszłość demokracji na całym świecie, muszą przestać marzyć i zmierzyć się z rzeczywistością: Internet dostarczył tak wiele tanich i łatwo dostępnych rozwiązań rozrywkowych osobom żyjącym pod rządami autorytaryzmu, które znacznie trudniej jest skłonić ludzi do zwracania uwagi na politykę. Huxleyowski wymiar autorytarnej kontroli został przeważnie zatracony przez decydentów i komentatorów, którzy dzięki wpływom takich krytyków współczesnego kapitalizmu, jak Herbert Marcuse i Theodor Adorno, są w większości przyzwyczajeni do dostrzegania go tylko we własnych demokratycznych społeczeństwach. Taka nijaka gloryfikacja osób żyjących pod rządami autorytaryzmu nieuchronnie doprowadzi do złej polityki. Jeśli ostatecznym celem Zachodu jest wywołanie rewolucji lub przynajmniej podniesienie poziomu debaty politycznej, prawda jest taka, że zapewnienie ludziom narzędzi do obejścia cenzury będzie prawie tak samo skuteczne, jak udzielenie komuś, kto nie docenia sztuki współczesnej, rocznej przepustki do Muzeum. W 99 procentach przypadków to nie zadziała. To nie jest argument przeciwko muzeom lub narzędziom antycensorskim; jest to po prostu wezwanie do stosowania strategii wolnych od utopijnych wizji.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *