Ciemna Strona Neta : Gdzie jest broń masowej konstrukcji?

Jeśli wzniosła reakcja na irańskie protesty ma jakąkolwiek wskazówkę, zachodni decydenci gubią się w mgle cyberutopizmu, quasi-religijnej wiary w potęgę internetu do robienia nadprzyrodzonych rzeczy, od wykorzenienia analfabetyzmu w Afryce po organizowanie wszystkiego światowych informacji i jest jednym z głównych przekonań Doktryny Google. Otwarcie zamkniętych społeczeństw i spłukiwanie ich sokiem demokracji, dopóki nie zrzucą autorytarnej skóry, to tylko jedno z wysokich oczekiwań, jakie stawia się obecnie w Internecie. Nic dziwnego, że w gazecie Guardian z 2010 roku zaproponowano nawet „bombardowanie Iranu szerokopasmowym”; Internet jest postrzegany jako potężniejszy niż bomba. Wydaje się, że cyberutopizm jest obecnie wszędzie: koszulki wzywające decydentów do „upuszczania tweetów, a nie bomb” – odważne hasło każdego współczesnego ruchu antywojennego – są już w sprzedaży online, podczas gdy w 2009 roku jedna z ulic obozu dla uchodźców palestyńskich została nawet nazwany na cześć konta na Twitterze. Tweety oczywiście nie obalają rządów; ludzie to robią (w kilku wyjątkowych przypadkach marines i CIA mogą sobie poradzić). Jon Stewart z The Daily Show wyśmiał mityczną moc internetu, aby osiągnąć to, co nawet najbardziej zaawansowana armia na świecie ma tyle trudności w Iraku i Afganistanie: „Dlaczego musieliśmy wysłać armię, skoro mogliśmy ich wyzwolić w ten sam sposób, w jaki kupujemy buty? ” Rzeczywiście, dlaczego? Żart zaginął z powodu Daniela Kimmage, starszego analityka Radia Wolna Europa / Radio Liberty, który twierdzi, że „nieskrępowany dostęp do bezpłatnego internetu jest. . . bardzo praktyczny sposób przeciwdziałania Al-Kaidzie. . . . W miarę jak użytkownicy coraz częściej dają o sobie znać, wynikający z tego chaos. . . może wstrząsnąć internetowym gmachem totalitarnej ideologii Al-Kaidy ”. Jihad Jane i cała liczba innych podejrzanych postaci, które zostały zwerbowane do terrorystów w Internecie, ze smutkiem dowiedzieliby się, że nie surfują po Internecie wystarczająco długo. Pod koniec 2009 roku cyberutopizm osiągnął nowe wyżyny, a Norweski Komitet Noblowski nie sprzeciwił się, gdy Wired Italy (włoskie wydanie popularnego magazynu technologicznego) nominowało Internet do Pokojowej Nagrody Nobla w 2010 roku, będącej wynikiem kampanii publicznej autorstwa wielu celebrytów, od Giorgio Armaniego po Shirin Ebadi, poprzednią zdobywczynię nagrody. (W 1991 r. Lennart Meri, przyszły prezydent Estonii, nominował Radio Wolna Europa do tej samej nagrody za rolę, jaką odegrał w doprowadzeniu do końca Związku Radzieckiego – co jest kolejną interesującą paralelą z erą zimnej wojny). Dlaczego Internet zasługiwał na tą nagroda ębardziej niż chiński działacz na rzecz praw człowieka Liu Xiaobo, który okazał się ostatecznym zwycięzcą nagrody? Uzasadnienia wydawane przez redaktorów różnych krajowych wydań magazynu Wired, są oficjalnym organem drukującym Kościoła Cyber-utopizmu symptomatycznym dla rodzaju dyskursu, który prowadził amerykańskich dyplomatów aby błądzić w Iranie. Riccardo Luna, redaktor włoskiego wydania, zaproponował, że Internet jest „pierwszą bronią masowej konstrukcji, którą możemy użyć, aby zniszczyć nienawiść i konflikty oraz propagować pokój i demokrację”. Chris Anderson, redaktor oryginalnego amerykańskiego wydania, stwierdził, że „konto na Twitterze może nie równać się z AK-47. . . na dłuższą metę klawiatura jest potężniejsza niż miecz ”. David Rowan, redaktor brytyjskiego wydania, przekonywał, że Internet „dał nam wszystkim szansę na odebranie władzy rządom i korporacjom międzynarodowym. Dzięki temu świat stał się całkowicie przezroczystym miejscem ”. I jak całkowicie przezroczysty świat może nie być jednocześnie światem bardziej demokratycznym? Najwyraźniej nic złego się nigdy nie dzieje w Internecie odwiedzanym przez redaktorów Wired; nawet spam mógłby być postrzegany jako ostateczna forma współczesnej poezji. Ale odmowa uznania ciemniejszej strony Internetu jest jak wizyta w Berkeley w Kalifornii, cyber-utopijnej siedzibie i stwierdzenie, że tak też żyje reszta Ameryki: różnorodna, tolerancyjna, zalana słońcem, z dużą ilością organicznej żywności i dobrego wina i hordy działaczy politycznych przez całe życie walczących o sprawy, które jeszcze nie istnieją. Ale reszta Ameryki tak nie jest, a reszta świata na pewno nie. W tym miejscu może być potrzebne dalsze wyjaśnienie. Granica między cyberutopizmem a cybernaiwnością jest zamazana. W rzeczywistości powodem, dla którego tak wielu polityków i dziennikarzy wierzy w potęgę Internetu, jest to, że nie poświęcili zbyt wiele uwagi temu tematowi. Ich wiara nie jest wynikiem dokładnej analizy tego, jak Internet jest używany przez dyktatorów lub jak zmienia kulturę oporu i sprzeciwu. Wręcz przeciwnie, najczęściej jest to po prostu bezmyślna akceptacja konwencjonalnej mądrości, która zakłada, że ​​skoro autorytarne rządy cenzurują Internet, muszą się go naprawdę bać. Tak więc, zgodnie z tym poglądem, sama obecność tętniącej życiem kultury internetowej znacznie zwiększa prawdopodobieństwo upadku takich reżimów.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *