https://szkolazpieklarodem.pl/
Naród rosyjski uznał swoją Dumę za bardzo rozczarowującą. Car zachował prawo weta do wszystkiego, co robiła Duma, więc głos ludu nie został faktycznie usłyszany. Kiedy pierwsza Duma znalazła się w impasie z ministrami Mikołaja, Mikołaj rozwiązał Dumę. Następna Duma, ku wielkiemu rozczarowaniu cara, okazała się bardziej liberalna i uparta niż pierwsza. Mikołaj ponownie rozwiązał Dumę, a następnie przepisał prawa tak, aby więcej przedstawicieli klasy posiadającej zostało wybranych i było lojalnych wobec cara. W międzyczasie wśród chłopów i robotników trwały zamieszki. Często stosowali przemoc wobec policji i urzędników rządowych. Aby zapanować nad niepokornymi chłopami, Mikołaj mianował Piotra Stołypina (1862–1911) premierem w 1906 roku. Stołypin wprowadził zarówno reformę przemysłową, jak i rolną, aby zapewnić niepokornym chłopom i robotnikom sposoby na wydostanie się z ubóstwa, mając nadzieję na stworzenie klasy nie tak biednych ludzi, którzy byliby bardziej lojalni wobec rządu. Był jednak surowy wobec radykałów i podczas swojej administracji stracił tysiące osób. Szubienica Rosji zyskała przydomek „krawat Stołypina”. W 1914 roku Rosja znalazła się w stanie wojny z państwami centralnymi na wschodnim teatrze działań wojennych. Początkowo wszystko szło dobrze dla Rosji, ale w 1915 roku rosyjscy żołnierze umierali w przerażającym tempie. Na froncie wewnętrznym naród rosyjski miał już dość gospodarki planowej, wysiłku wojennego i Mikołaja. Domagali się głośniej niż kiedykolwiek rządów Dumy, a nie cara. Naród rosyjski od pokoleń był niezadowolony z carów. Nie pochwalał odmowy carów przeprowadzenia liberalnych reform i żywił urazę do braku zaangażowania carów w sprawy robotników. Po fiasku wojny rosyjsko-japońskiej i w świetle obecnego stanu rzeczy w Rosji naród rosyjski miał niewielkie lub żadne zaufanie do tego, że Mikołaj będzie w stanie skutecznie poprowadzić Rosję przez wojnę. W obliczu tych niepokojów społecznych Mikołaj podjął bardzo złą decyzję. Ponownie rozwiązał Dumę, a następnie udał się na linię frontu, aby zmobilizować zdemoralizowane wojska, pozostawiając kraj w rękach swojej żony, Aleksandry (1872–1918). Aleksandra nie miała żadnego talentu do rządzenia; tasowała najważniejszych ministrów kraju jak karty. Aleksandra była nosicielką rzadkiej choroby krwi, hemofilii, i przekazała ją swojemu synowi. Ponieważ żaden lekarz nie mógł pomóc, Aleksandra zwróciła się do Grigorija Rasputina (ok. 1869–1916). Związany z marginalną sektą i twierdzący, że jest prorokiem i świętym człowiekiem, Rasputin nawiązał dziwaczną relację z Aleksandrą; podobno potrafił wyleczyć krwawienie jej syna, gdy nikt inny nie potrafił. Gdy Mikołaj poszedł na linię frontu, a Aleksandra dokonywała politycznych zatrudnień i zwolnień na prośbę Rasputina, trzech mężczyzn zamordowało Rasputina. Aleksandra wpadła w stan szoku, ponieważ Rasputin przepowiedział Aleksandrze złe rzeczy, jeśli umrze. Miał rację. Sytuacja w Rosji szybko się pogorszyła po zamordowaniu Rasputina. W ciągu kilku miesięcy niedobory chleba doprowadziły do zamieszek w Petersburgu, a całe miasto pogrążyło się w chaosie. Mikołaj, wciąż nierozsądnie pozostający na froncie, wysłał rozkazy do wojska, aby zajęło się problemem. Żołnierze dołączyli do rozjuszonego tłumu. Duma wiedziała, że koniec jest bliski i ogłosiła utworzenie rządu tymczasowego, który miał rządzić w miejsce skazanego na zagładę cara. Rodzina cara, a także sam car, gdy powrócił, pozostali w areszcie domowym, dopóki nie zostali później przeniesieni na Syberię; zostali straceni po kolejnej rewolucji. Ich szczątki nie zostały odkryte i ekshumowane aż do lat 90.
Szalony mnich Rasputin wcale nie był mnichem, ale raczej religijnym pielgrzymem. Jednym z ciekawszych przekonań Rasputina było to, że Bóg udzielał łaski tym, którzy naprawiali lub żałowali grzechów, więc grzeszenie było ważne dla znalezienia łaski Bożej. Biorąc pod uwagę dużą liczbę kobiet, z którymi rzekomo spał przez lata, nic dziwnego, że głosił tę wiadomość wielu kobietom, które znał.
Rosyjska rodzina królewska zginęła z rąk katów w 1918 roku, ale jedno z ciał nigdy nie odnaleziono — ciała jednej z córek, Anastazji. Plotki o przetrwaniu Anastazji krążyły przez dziesięciolecia po egzekucji i wywołały swego rodzaju kult fascynacji ideą jej przetrwania. Pomysł, że Anastazja przeżyła egzekucję, doprowadził do kilku prób podszywania się, z których najsłynniejsze zostały dokonane przez dwie kobiety, Amerykankę o imieniu Eugenia Smith i Annę Anderson. W latach 60. antropolodzy i eksperci od pisma ręcznego potępili Smith jako oszustkę; Smith odmówiła również wykonania testów DNA. Pomimo nieudanych testów DNA Anderson, w latach 70. zyskała dość liczną grupę osób, które uważały ją za Wielką Księżną.
Polityka Stołypina była tym, co uważał za „zakład na silnych”, ponieważ miał nadzieję, że silni Rosjanie sprawią, że jego ustawodawstwo opłaci się Rosji.