…nie dla każdego…

https://szkolazpieklarodem.pl/

Chociaż Mongołowie często niszczyli całe miasta wraz z ludźmi, którzy w nich mieszkali, pozostawili również wiele miast. Mongołowie następnie używali lokalnych książąt do pobierania podatków. Mongołowie byli zbyt zajęci plądrowaniem innych miejsc, aby kręcić się i zbierać daniny. Każdego roku lokalni książęta, którym Mongołowie pozwolili pozostać u władzy, płacili daniny i dawali Mongołom niewolników. Ci, którzy próbowali zbuntować się przeciwko Mongołom, wkrótce cierpieli z ich gniewu. Dopóki książę płacił, Mongołowie pozwalali mu pozostać. Ten nieprzyjemny układ został nazwany mongolskim jarzmem. Począwszy od XIII wieku, wielki książę w Moskwie podjął inicjatywę tłumienia powstań ludowych, aby Mongołowie nie musieli tego robić, i stał się potężny i bogaty pod tak zwanym mongolskim jarzmem. Najważniejszy z tych wczesnych książąt w Moskwie stał się ogromnie bogaty, tak bardzo, że jego przydomek brzmiał Iwan Pieniężny. Iwan I (1288–1340) stłumił powstanie rywala i zebrał wielkie nagrody od Mongołów. W ciągu następnego stulecia książę Moskwy stał się potężnym, dziedzicznym stanowiskiem. W czasach Iwana III (1440–1505) Moskwa nie tylko pobierała podatki, ale także kontrolowała wszystkie ziemie rosyjskie. Choć formalnie nadal znajdowała się pod kontrolą mongolską, książę moskiewski miał absolutną kontrolę nad wszystkimi głównymi miastami Rosji i ludami słowiańskimi. Gdy Iwan III podbijał ziemie, połowę zatrzymywał, a połowę oddawał swojej szlachcie służebnej. Ponieważ szlachta nie miała dokąd zwrócić się o pomoc, była zmuszona zrobić to, co powiedział Iwan. Iwan ostatecznie stał się wystarczająco bogaty i potężny, aby wyrzec się lojalności wobec Mongołów i zaprzestać płatności. Mongołowie rozproszyli się zbyt cienko po swoich posiadłościach i brakowało im siły militarnej, aby rzucić wyzwanie Iwanowi, który zaczął nazywać siebie Iwanem Wielkim. Rosja oficjalnie uwolniła się od jarzma mongolskiego.

Szlachta, której przyznano ziemię i tytuły pod warunkiem służby w armii, była nazywana szlachtą służebną.

https://szkolazpieklarodem.pl/

W Rosji istniało kiedyś wielkie państwo, którego centrum stanowiła stolica Kijów. Nie do końca europejska i nie do końca azjatycka, Rosja obejmowała ogromne terytorium i obejmowała lud znany jako Słowianie. Nazwa Słowianie pochodzi od starożytnego słowa oznaczającego „niewolnik”. W XIII wieku wielka Złota Orda, czyli armie mongolskie, podbiły całe Chiny, następnie Węgry, a następnie Rosję. Gdy Rosjanie stali się wystarczająco silni, a Mongołowie wystarczająco słabi, Rosjanie wycofali swoją lojalność i stworzyli własne państwo. Rosjanie, choć niezależni, pozostali geograficznie odizolowani od reszty Europy i nigdy nie posunęli się naprzód w tempie innych narodów europejskich. W końcu w XVII i XVIII wieku Rosjanie poczynili postępy, aby nadrobić zaległości.

https://szkolazpieklarodem.pl/

Stosując tę ​​samą technikę, którą Ferdynand III zastosował w Austrii po wojnie, Wielki Elektor zbudował stałą armię, aby utrzymać kontrolę nad trzema posiadłościami. Aby zapłacić za armię, Wielki Elektor musiał podnieść podatki. Wykorzystując groźbę wojska, zmusił majątki do zatwierdzenia swoich podatków, a następnie użył swojego wojska do pobrania podatków i ukarania tych, którzy nie płacili. Ta konfrontacja oznaczała początek końca majątków. Ponieważ majątki nie były już problemem, Fryderyk Wilhelm Wielki Elektor podnosił podatki raz po raz. Dochód za czasów Wielkiego Elektora potroił się, a armia wzrosła do prawie 10 razy w stosunku do pierwotnej wielkości. Fryderyk Wilhelm stworzył państwo wojskowe, w którym kontrolował wojsko i finanse. Aby powstrzymać szlachtę przed buntem przeciwko niemu, Wielki Elektor pozostawił ciężar podatkowy wszystkim oprócz szlachty ziemskiej. Następca Wielkiego Elektora, inny facet o imieniu Fryderyk, okazał się mniej zainteresowany wojskiem. Elektor Fryderyk III „Ostentacyjny” (1688–1713) był władcą artystycznym, bardziej zainteresowanym kopiowaniem Ludwika XIV niż poszerzaniem swoich granic; przyjął imię Fryderyk I Pruski, gdy został królem Prus. Ostentacyjny odniósł sukces w budowie wystawnego pałacu i patronowaniu sztuce. W rezultacie państwo pruskie miało przejść brutalne przebudzenie, gdy Fryderyk Wilhelm I (1688–1740) przejął władzę w 1713 roku. Prawdopodobnie największy z Hohenzollernów, Fryderyk Wilhelm I „Król Żołnierzy” przywrócił państwo pruskie do stanu zdominowanego przez wojsko. Król Żołnierzy wlał pieniądze do wojska, ale szczególnie interesował się sposobem, w jaki armia była zorganizowana. Wysyłał swoich rekruterów do wszystkich miast, miasteczek i wiosek swoich ziem w poszukiwaniu wysokich chłopców i młodych mężczyzn, którzy mogliby dołączyć do armii pruskiej. Frederick uważał, że wysocy żołnierze posiadają szczególne cechy, których nie mają inni żołnierze. Stworzył nawet pułk zwany Grenadiers, złożony z olbrzymów, czyli żołnierzy, którzy mieli co najmniej sześć stóp wzrostu. Obsesja Fryderyka nie tylko na punkcie żołnierzy, ale także wojska doprowadziła do powstania jednej z najlepszych armii w całej Europie. Wziął armię liczącą mniej niż 40 000 i rozrósł ją do ponad 80 000, czyniąc Prusy jedną z największych w Europie. Fryderyk faktycznie miał swój udział w szkoleniu swojej armii. Ubierał się w mundur wojskowy i osobiście ćwiczył swoje oddziały. Jako drobiazgowy, Fryderyk brutalnie karał tych, którzy łamali szeregi lub popełniali błędy. Jego absolutna kontrola nad wojskiem przeniosła się na jego politykę. Wojsko historycznie oferowało zwykłym ludziom szansę na mobilność społeczną. Fryderyk zastosował tę zasadę do służby cywilnej podczas swojego panowania i pozwolił wielu zwykłym Prusakom awansować na ważne stanowiska w swojej administracji. Junkerzy nie pochwalali zmian wprowadzonych przez Fryderyka, ale Fryderyk miał rozwiązanie. Zamiast zniszczyć junkrów, Fryderyk zaciągnął ich do wojska i dał im dowództwo nad swoimi wojskami. Junkerzy w większości cieszyli się możliwością kontrolowania chłopów zarówno w armii, jak i w życiu cywilnym. Podobnie jak zdyscyplinowana armia, którą stworzył i rządził żelazną pięścią, rząd Fryderyka okazał się wydajny, skuteczny i wolny od korupcji. Nawet społeczeństwo pruskie stało się wysoce zorganizowane i militarystyczne. Rządził bez większych sprzeciwów ze strony swojego rządu. Państwo pruskie, wojsko i duch przypominały wielu militarystyczną Spartę.

Fryderyk Wilhelm, dawniej znany jako elektor Brandenburgii, przyjął dla siebie imię bardziej pasujące do obiecującego przywódcy: Fryderyk Wilhelm Wielki Elektor.

Fryderyk Wilhelm „Król Żołnierzy” miał szaloną fascynację i słabość do wysokich, umundurowanych żołnierzy. Zwierzył się, że piękne młode dziewczyny nie mają nic na wysokich żołnierzy. Co ciekawe, pozostał całkowicie wierny swojej żonie.

Być może najbardziej militarystyczny ze wszystkich współczesnych, Król Żołnierzy, utrzymywał swoje potężne państwo pruskie w pokoju przez większość lat, gdy był przywódcą Prus

https://szkolazpieklarodem.pl/

Rodzina Hohenzollernów rządziła jako pierwsza wśród równych zarówno w Brandenburgii, jak i Prusach w czasie wojny trzydziestoletniej. Hohenzollernowie brandenburscy byli elektorami Świętego Cesarstwa Rzymskiego, podczas gdy Prusacy byli po prostu szlachtą. Kiedy pruscy Hohenzollernowie odeszli w 1618 r., Hohenzollernowie brandenburscy odziedziczyli Prusy. Przez nieco ponad 20 lat Brandenburgia i Prusy, wraz z kilkoma innymi rozproszonymi niemieckimi posiadłościami odziedziczonymi mniej więcej w tym samym czasie co Prusy, cierpiały z powodu wojny. Z powodu wojny majątki rzadko się spotykały, chociaż teoretycznie zachowały pewną władzę. W 1640 r. Fryderyk Wilhelm (1620–1688) został elektorem Brandenburgii. Fryderyk postanowił przestać być chłopcem do bicia Niemiec i stworzyć potężne państwo, jednocząc swoje posiadłości pod jednym rządem centralnym. Na jego drodze stanęły majątki. Majątki Brandenburgii i Prus składały się z junkrów, którzy jako jedyni mogli pobierać podatki. Junkerzy, zwłaszcza po wojnie, sprzeciwiali się próbom zjednoczenia stanów przez Fryderyka Wilhelma i sprawowania przez niego kontroli. Po 20 latach wahań między majątkami a Fryderykiem Wilhelmem, majątki poddały się, najpierw w Brandenburgii, a następnie w Prusach. Fryderyk Wilhelm ostatecznie zdobył władzę nad majątkami.

Junkerzy byli szlachtą posiadającą ziemię w Prusach.

https://szkolazpieklarodem.pl/

Nad Bałtykiem, na północny wschód od Polski, leżały Prusy (przez P, które się wymawia). Na zachód od Polski leżała Brandenburgia. W czasach Świętego Cesarstwa Rzymskiego elektorzy z tej samej rodziny rządzili tymi dwoma prowincjami, mimo że nie były one geograficznie połączone. Gdy w Europie szalała wojna trzydziestoletnia, Brandenburgia i Prusy padły ofiarą tej samej dewastacji i zniszczenia, co inne państwa niemieckie. Populacja obu państw spadła, a rolnictwo miało problemy z wyżywieniem tych, którzy przeżyli. Organy rządzące, znane jako stany, w Brandenburgii i Prusach, a także w innych państwach, poniosły ogromne straty w sile i liczbie ludności z powodu wojny, otwierając drzwi dla oportunistycznego i ambitnego młodego przywódcy, który wziął los tych dwóch krajów w swoje ręce.

https://szkolazpieklarodem.pl/

Habsburgowie trzymali stery sporego i rosnącego imperium, ale wiedzieli, że wszystko może się w każdej chwili rozpaść, nawet pod ich pseudo-absolutystycznymi rządami. Widzieli, co działo się gdzie indziej — na przykład w Hiszpanii — gdy problemy sukcesyjne groziły zniszczeniem pokoleń wysiłków politycznych. Karol VI podjął inicjatywę rozwiązania tego problemu, wydając Sankcję Pragmatyczną w 1713 r. Sankcja Pragmatyczna stanowiła, że ​​ziemie Habsburgów nigdy nie miały być dzielone, ale miały być przekazane następnemu dziedzicowi w całości. Karol, ostatni z męskich Habsburgów, uwzględnił nawet postanowienie, które pozwalało kobiecie zostać dziedzicem posiadłości Habsburgów, jeśli było to konieczne. Niestety dla Karola, który przez trzy dekady próbował sprzedać Sankcję Pragmatyczną wszystkim innym, niewielu podzielało jego entuzjazm dla tego pomysłu.

https://szkolazpieklarodem.pl/

W XVIII wieku kłopotliwy Ludwik XIV z Francji pochłaniał ziemię i niepokoił resztę Europy od lat. Kiedy król Hiszpanii zmarł i zostawił tron ​​wnukowi Ludwika XIV, reszta Europy nie mogła znieść myśli, że Ludwik odziedziczyłby Hiszpanię i wszystkie jej posiadłości. Wszyscy wiedzieli, kto będzie decydował, jeśli wnuk Ludwika zasiądzie na tronie w Hiszpanii, a Europa znalazła się w wojnie o sukcesję hiszpańską. Przez dwanaście lat Wielki Sojusz Austriaków, Prusaków, Holendrów i Anglików walczył z Ludwikiem. Kiedy narody w końcu podpisały pokój utrechcki w 1713 roku, wnuk Ludwika przejął tron, ale musiał zgodzić się, aby nie jednoczyć obu narodów pod jedną koroną. Ponadto Ludwik oddał Anglikom francuskie posiadłości, takie jak Nowa Fundlandia i Nowa Szkocja, a także hiszpańskie Niderlandy Austrii. Okazało się, że czas był całkiem dobry dla Austrii. Do 1715 r. Austria kontrolowała byłe Niderlandy Hiszpańskie, Austrię, Śląsk i Czechy, a także Sardynię i Neapol we Włoszech.

https://szkolazpieklarodem.pl/

Ferdynand III utworzył stałą armię, aby zminimalizować problemy wewnętrzne; mając armię, Ferdynand III nie miał żadnych wyzwań z własnych granic. Habsburgowie przygotowali się na kolejne wyzwanie, ruszając na wschód, na Węgry, które Turcy kontrolowali przez stulecia. Islamskie Imperium Osmańskie wielokrotnie rywalizowało z Habsburgami z Austrii; Turcy osmańscy niemal zdobyli Wiedeń w XVI wieku. Pod koniec XVII wieku Turcy postanowili zadać Habsburgom ostatni cios. Dzięki wsparciu finansowemu ze strony węgierskich protestantów, którzy cieszyli się tolerancją muzułmanów, oraz odwiecznego wroga Habsburgów, Ludwika XIV, Osmanowie skierowali wzrok na Austrię. W 1683 roku wyruszyli na Wiedeń i przez dwa miesiące oblegali miasto. Gdy miasto było gotowe do kapitulacji, przybyły posiłki i zmusiły Turków do odwrotu. Gdy wojska Habsburgów i ich sprzymierzeńców walczyły z Turkami przez kolejne lata, Habsburgowie podbili większość Węgier i Siedmiogrodu. Posiadłości austriackie przekształciły się w Imperium Austriackie. Monarcha Habsburgów kontrolował trzy główne obszary, w tym Austrię, Czechy i Węgry. Jednakże, aby być pewnym, ziemie Habsburgów nie były w żadnym sensie narodem. Te trzy obszary miały różne historie, różne języki, różne systemy prawne i różne kultury. Gdy Habsburgowie dodawali ziemie, próbowali ustanowić rząd w pewnym sensie absolutystyczny. Na przykład na Węgrzech, podobnie jak w Czechach, Habsburgowie próbowali wykorzenić protestantyzm i promować katolicyzm. Spowodowało to szereg buntów węgierskiej szlachty, która pragnęła nie tylko tolerancji religijnej, ale także wolności politycznej od Habsburgów. Władca Habsburgów Karol VI (1685–1740) ostatecznie zawarł kompromis z Węgrami. Węgierska szlachta otrzymała pewne przywileje w zamian za akceptację rządów Habsburgów. Uwikłany w sprawy innych części Europy, Karol nie miał wyboru.

https://szkolazpieklarodem.pl/

Pierwszym wyzwaniem dla Habsburgów po wojnie trzydziestoletniej była zmiana biegów. Habsburgowie nie mieli już władzy cesarskiej, ale posiadali ziemie we wschodniej Europie. Ferdynand III (1608–1657) pracował nad centralizacją władzy w Austrii, Czechach, Styrii, Morawach, częściach Chorwacji i regionie Tyrolu. Austria należała już do Habsburgów. W wyniku wojny Czechy były w dużej mierze wierne Habsburgom. Czesi, którzy mieszkali w Czechach przed wojną, byli w większości protestantami. Kiedy protestanci zbuntowali się na początku XVII wieku, siły katolickie i cesarskie ich zmiażdżyły. Cesarz, który wówczas nadal sprawował władzę, odebrał protestanckiej szlachcie ogromne posiadłości i przekazał ziemię katolickiej szlachcie. W zamian szlachta była winna lojalność Ferdynandowi i Habsburgom. Ponadto, praktycznie wyeliminowanie protestantyzmu pomogło stworzyć poczucie jedności religijnej; możliwość rozłamu z powodu religii została usunięta. Po wojnie czeska szlachta była w większości obcokrajowcem, a bardzo niewielu było Czechami. Habsburgowie zabili dwie pieczenie na jednym ogniu, ponieważ na stałe zapewnili sobie lojalność szlachty i zacieśnili kontrolę nad Czechami. Rosnące szeregi poddaństwa nieświadomie wzmocniły więź między szlachtą a Habsburgami. Chłopi musieli pracować więcej za mniejsze wynagrodzenie, a ciężar podatków spadł na chłopów; oba te czynniki sprawiły, że szlachta była bardzo szczęśliwa i bardzo lojalna. Czechy należały do ​​austriackich Habsburgów.

https://szkolazpieklarodem.pl/

Wojna trzydziestoletnia pozostawiła Niemcy wyczerpane fizycznie i emocjonalnie, w obliczu zdewastowanej gospodarki i zubożałej populacji. Politycznie nie istniała żadna prawdziwa jedność, ponieważ Niemcy istniały jako region ponad 300 niezależnych księstw, które nie zjednoczyły się aż do XIX wieku. Wojna zdziesiątkowała Święte Cesarstwo Rzymskie i pozostawiła je praktycznie bezsilnym wobec państw niemieckich. Jako cesarze Habsburgowie nie mieli szczęścia; wszystkie niemieckojęzyczne prowincje, w tym te dziedzicznie należące do Habsburgów, były w złym stanie. Jedna z niemieckojęzycznych prowincji, Austria, zajęta przez Habsburgów, ostatecznie miała walczyć o wyższość w Europie Wschodniej. Austria stanowiła serce potęgi Habsburgów; stąd Habsburgowie starali się scentralizować i rozszerzyć swoją władzę po opadnięciu kurzu po wojnie. Austria stanęła w obliczu wyzwań, zagrożeń ze strony Turków i konkurencji ze strony Prus, ale wyrobiła sobie niszę w europejskim krajobrazie politycznym i wojskowym, która przetrwała do XX wieku.