Autor: admin

https://szkolazpieklarodem.pl/

Tak jak innowatorzy i nowe uprawy pomogły poprawić wynik finansowy, tak samo pomogły nowe urządzenia i techniki. Jednym z bardziej interesujących innowatorów był Jethro Tull (1674–1741). Tull, inny Anglik, chciał zostać prawnikiem, ale stan zdrowia uniemożliwił mu ukończenie studiów. Podobno Tull nie lubił pracy fizycznej, a swoich pracowników lubił jeszcze mniej, ponieważ nie potrafili robić tego, co on chciał. Tull zdał sobie sprawę, że jego pracownicy byli nieefektywni, gdy rozsiewali nasiona ręcznie, więc wynalazł siewnik. Siewnik tworzył równomiernie rozmieszczone otwory wiercone na precyzyjnej głębokości i miał lejek, który wysyłał precyzyjną ilość nasion do wywierconych otworów. Minęło sporo czasu i kilka poprawek, zanim siewnik się przyjął, ale w końcu zrobił to wiele lat później, gdy arystokracja zaczęła fascynować się innowacyjnym rolnictwem. Pomimo wszystkich innowacyjnych pomysłów Tulla, często uważano go za szarlatana i stereotypowego szalonego wynalazcę. Nie wszystkie jego pomysły były tak trafione, jak jego siewnik. Na przykład uważał, że stosowanie obornika na polach jest przereklamowane. Zamiast używać obornika, ugniatał i miażdżył glebę, aby uwolnić składniki odżywcze. Z pewnością należy mu się uznanie za myślenie nieszablonowe, nieopieranie się na tradycji i stosowanie typowego angielskiego empirycznego podejścia do problemów. Innym nowatorskim Anglikiem, którego wkład był istotny, był Robert Bakewell (1725-1795). Bakewell pracował w hodowli zwierząt i jest często nazywany ojcem hodowli zwierząt. Bakewell postawił sobie za cel wyhodowanie pewnych cech w liniach owiec, bydła i koni. Średniowieczna praktyka pozwalania zwierzętom wiejskim na wypasanie się na terenach wspólnych często skutkowała przypadkową hodowlą. Samcom i samicom pozwalano się mieszać i rozmnażać według własnego uznania. Bakewell zmienił to i pozwolił samcom i samicom rozmnażać się tylko wtedy, gdy chciał, aby się rozmnażały. Ponadto zignorował średniowieczne tabu dotyczące chowu wsobnego, czyli rozmnażania zwierząt z tej samej rodziny. Bakewell skrzyżował dwa zwierzęta, aby odtworzyć pewne cechy. Jednym z przykładów takiej hodowli była konkretna linia owiec, którą udoskonalił, z tłustymi łopatkami, aby dostosować się do smaku Anglików na tłustą baraninę. Praktyka selektywnej hodowli doprowadziła do udoskonalenia hodowli zwierząt, co z kolei doprowadziło do lepszych zwierząt produkujących mleko, lepszych zwierząt roboczych i bardziej wytrzymałych zwierząt w ogóle.

https://szkolazpieklarodem.pl/

Słowo azot nie znaczyłoby absolutnie nic dla Europejczyków w XVIII wieku. Nie wiedzieli, że azot i uprawy, które wprowadzają azot do gleby, odegrały ważną rolę w rewolucji rolniczej. Rewolucyjne uprawy, które zmieniły sposób uprawiania ziemi w Europie, to rośliny strączkowe. Rośliny strączkowe, zwane również roślinami wiążącymi azot, przekształcały azot z powietrza i wprowadzały go do gleby w formie użytecznej dla innych roślin. Europejczycy używali roślin strączkowych, takich jak fasola i groch, przez stulecia, ale gdzieś pod koniec XVII lub na początku XVIII wieku rolnicy z Holandii użyli ich w rewolucyjny sposób. Zasadzili rzepę i koniczynę na polach, które tradycyjnie pozostawały odłogiem. Po kilku latach uprawy rzepy i koniczyny, pszenica i inne zboża zasiane na tych polach przekroczyły oczekiwania. Jako dodatkowy bonus, rzepa i koniczyna stanowiły świetną paszę dla zwierząt, zamiast wykorzystywać inne zasoby do karmienia koni i wołów. Nawóz produkowany przez zwierzęta mógł być z kolei używany do nawożenia pól. Jednym z największych zwolenników stosowania rzepy był bogaty angielski mąż stanu Charles „Turnip” Townsend (1674–1738). Townsend odkrył rewolucyjne efekty rzepy i koniczyny, gdy był ambasadorem za kanałem La Manche. Mówiono, że Turnip Townsend nie mówił o niczym innym, jak tylko o rzepie i jej zaletach. W swojej dużej posiadłości Townsend porzucił odłogi na rzecz rzepy; stosował mnóstwo nawozu i zbierał ogromne plony. Jego obsesja, a co ważniejsze, chęć bycia innowacyjnym, zainspirowały wielu innych arystokratycznych właścicieli ziemskich do wypróbowania nowych metod rolniczych.

https://szkolazpieklarodem.pl/

Jednym z powodów, dla których historycy lubią bagatelizować stopień, w jakim rewolucja rolnicza była prawdziwie rewolucyjna, jest czas, jaki upłynął, zanim wszystkie osiągnięcia zostały szeroko zastosowane i przyniosły korzyści. Jeden z najwcześniejszych postępów nastąpił już w XVII wieku w pozornie mało prawdopodobnym miejscu. W Niderlandach znaczna część ziemi leżała poniżej poziomu morza i była pokryta bagnami i mokradłami. Ponieważ populacja Holandii rosła tak szybko w XV i XVI wieku, uzyskanie maksymalnych plonów z ziemi było kluczowe. Genialni Holendrzy osuszali bagna, ogrodzili pola, stosowali płodozmian i używali obornika do nawożenia pól. Maksymalnie wykorzystali posiadaną ziemię, a ich techniki posłużyły jako wzór najpierw dla Anglii, a następnie dla reszty Europy. W XVII wieku holenderski inżynier Cornelius Vermuyden (1595–1683) udał się do Anglii, gdzie poprowadził projekt rekultywacji gruntów, który ostatecznie osuszył dziesiątki tysięcy angielskich akrów, które stały się cennymi gruntami rolnymi. Właśnie na takiej ziemi angielscy farmerzy, a później farmerzy z innych części Europy, eksperymentowali z nowymi uprawami, nowymi gadżetami i nowymi metodami uprawy roli.

Projekt rekultywacji ziemi Corneliusa Vermuydena na niskich bagnach Anglii, ziemi znanej jako Fens, okazał się bardzo skuteczny w dostarczaniu nowych, uprawnych gruntów dla angielskich farmerów. Jednak projekt napotkał poważne przeszkody przed ukończeniem. Vermuyden, Holender, zatrudnił holenderskich robotników i inżynierów do projektu. Ponadto Fensmenowie, którzy żyli z ziemi, zostali pozbawieni środków do życia podczas procesu rekultywacji. W odpowiedzi Fensmenowie zaatakowali Vermuydena i holenderskich robotników. Vermuyden, aby dokończyć projekt, musiał zatrudnić angielskich robotników i zapłacić Fensmenom za utracone zarobki.

https://szkolazpieklarodem.pl/

Właściciele stosunkowo dużych obszarów ziemi, szczególnie w Anglii, zmuszali wielu biednych chłopów do sprzedaży swoich pasów ziemi. Impulsem dla dużych właścicieli ziemskich do rozpoczęcia ruchu grodzenia, który w pełni rozkwitł w połowie XVIII wieku, był zauważalny wzrost plonów w porównaniu z poprzednimi stuleciami. Przyczyną wzrostu były innowacje, którym w dużej mierze przypisuje się rewolucję rolniczą. Konsolidacja ziemi, która wcześniej była rozproszona na większych polach, okazała się wydajna i przyczyniła się również do wyższych plonów. Grodząc duże obszary ziemi, zarządcy zamkniętych upraw byli w stanie ograniczyć niechciany wypas, stosować selektywną hodowlę, zapobiegać rozprzestrzenianiu się chorób upraw z jednego pola na drugie i stosować postępowe techniki na całych polach. Aby być uczciwym, chociaż wielcy właściciele ziemscy posunęli się naprzód z grodzeniem, a ludzie inni niż zwykli rolnicy przewodzili innowacjom, to dzierżawcy byli tymi, którzy wprowadzali innowacje w życie i sprawiali, że działały. Chłopów zmuszano do sprzedaży ziemi nie siłą, ale poprzez system prawny, w którym oczywiście dominowali wielcy właściciele ziemscy. Chłopi stawiali opór tak długo, jak mogli, ale presja stała się zbyt duża. Ponieważ właściciele ziemscy gromadzili ogromne ilości ziemi, pola były ogrodzone lub grodzone, a dostęp do gruntów wspólnych ograniczony. Chłopów nie wyrzucono jednak całkowicie z ziemi, ponieważ bogaci właściciele ziemscy z pewnością nie zamierzali sami uprawiać, siać i zbierać plonów! Właściciele ziemscy wydzierżawiali ziemię z powrotem chłopom. Chłopi nie lubili grodzeń z kilku powodów. Po pierwsze, chłopi stracili dostęp do gruntów wspólnych. Po drugie, chłopi, którzy zostali zmuszeni do oddania swojej ziemi, nagle zostali bez ziemi, co było najgorszym możliwym stanem życia w Europie. Po trzecie, chłopi nie mieli innego wyboru, jak płacić czynsze, które często wydawały się niesprawiedliwie wysokie.

Niektórzy zamożni właściciele ziemscy wahali się przed wprowadzeniem grodzenia, ponieważ wymagałoby to dużych inwestycji w ziemię, która z pewnością nie dawała gwarancji produktywnej produkcji.

https://szkolazpieklarodem.pl/

W systemie otwartych pól ziemia w wiosce i wokół niej była dzielona na duże, otwarte pola, które następnie dzielono na długie, wąskie pasy ziemi. Społeczność chłopów rok po roku uprawiała otwarte, nieogrodzone pola. Chociaż system ten był w rzeczywistości ulepszeniem w stosunku do prymitywnych metod rolniczych stosowanych przed średniowieczem, miał poważne wady. Chłopi nie mieli prawdziwego pojęcia, w jaki sposób składniki odżywcze, takie jak azot, muszą znajdować się w glebie, aby uprawy mogły rosnąć i być produktywne. Ale chociaż nie wiedzieli, że sadzenie tej samej uprawy na tym samym polu rok po roku wyczerpuje składniki odżywcze, których potrzebuje uprawa, wiedzieli, że w końcu uprawa ta zawiedzie. Ostatecznie chłopi opracowali system płodozmianu, często nazywany systemem trzech pól, a następnie systemem czterech pól. W systemie trzech pól rolnicy sadzili dwie różne uprawy na dwóch różnych polach, a trzecie pole pozostawiali odłogiem. Po kilku latach rolnicy zmieniali uprawy na polach, tak aby nowe pole pozostawało odłogiem, poprzednio odłogiem obsiano pole, a pozostałe pole obsiano inną uprawą. Najczęściej uprawiane na polach zboża obejmowały zboża takie jak pszenica lub żyto, a następnie ewentualnie fasolę. System ten miał swoje problemy. Na przykład, mimo że odłogi nie wymagały pielęgnacji w taki sposób jak inne pola, to i tak trzeba je było kilka razy w roku zaorać, aby utrzymać chwasty pod kontrolą. Ponadto, ponieważ zwierzęta takie jak konie i woły były niezbędne do pracy na ziemi, niektóre wspólne pola były przeznaczone na wypas zwierząt; wspólne tereny, czyli duże połacie ziemi położonej centralnie, były dostępne dla każdego nie tylko do wypasu, ale także do zbierania drewna na opał i tym podobnych. W wielu przypadkach, z powodu pastwisk i odłogów, zaledwie ponad 50 procent ziemi uprawnej było faktycznie wykorzystywane do uprawy roli. Uprawiane akry dawały żałośnie małe plony w porównaniu do energii włożonej w ziemię, co wyjaśnia, dlaczego tak wielu chłopów kładło się spać głodnych. Należy jednak zauważyć, że system otwartego pola w połączeniu z płodozmianem był mile widzianym ulepszeniem w porównaniu do wszelkich metod rolniczych stosowanych wcześniej w Europie.W systemie otwartych pól ziemia w wiosce i wokół niej była dzielona na duże, otwarte pola, które następnie dzielono na długie, wąskie pasy ziemi. Społeczność chłopów rok po roku uprawiała otwarte, nieogrodzone pola. Chociaż system ten był w rzeczywistości ulepszeniem w stosunku do prymitywnych metod rolniczych stosowanych przed średniowieczem, miał poważne wady. Chłopi nie mieli prawdziwego pojęcia, w jaki sposób składniki odżywcze, takie jak azot, muszą znajdować się w glebie, aby uprawy mogły rosnąć i być produktywne. Ale chociaż nie wiedzieli, że sadzenie tej samej uprawy na tym samym polu rok po roku wyczerpuje składniki odżywcze, których potrzebuje uprawa, wiedzieli, że w końcu uprawa ta zawiedzie. Ostatecznie chłopi opracowali system płodozmianu, często nazywany systemem trzech pól, a następnie systemem czterech pól. W systemie trzech pól rolnicy sadzili dwie różne uprawy na dwóch różnych polach, a trzecie pole pozostawiali odłogiem. Po kilku latach rolnicy zmieniali uprawy na polach, tak aby nowe pole pozostawało odłogiem, poprzednio odłogiem obsiano pole, a pozostałe pole obsiano inną uprawą. Najczęściej uprawiane na polach zboża obejmowały zboża takie jak pszenica lub żyto, a następnie ewentualnie fasolę. System ten miał swoje problemy. Na przykład, mimo że odłogi nie wymagały pielęgnacji w taki sposób jak inne pola, to i tak trzeba je było kilka razy w roku zaorać, aby utrzymać chwasty pod kontrolą. Ponadto, ponieważ zwierzęta takie jak konie i woły były niezbędne do pracy na ziemi, niektóre wspólne pola były przeznaczone na wypas zwierząt; wspólne tereny, czyli duże połacie ziemi położonej centralnie, były dostępne dla każdego nie tylko do wypasu, ale także do zbierania drewna na opał i tym podobnych. W wielu przypadkach, z powodu pastwisk i odłogów, zaledwie ponad 50 procent ziemi uprawnej było faktycznie wykorzystywane do uprawy roli. Uprawiane akry dawały żałośnie małe plony w porównaniu do energii włożonej w ziemię, co wyjaśnia, dlaczego tak wielu chłopów kładło się spać głodnych. Należy jednak zauważyć, że system otwartego pola w połączeniu z płodozmianem był mile widzianym ulepszeniem w porównaniu do wszelkich metod rolniczych stosowanych wcześniej w Europie.

https://szkolazpieklarodem.pl/

W średniowieczu zdesperowani, ale sprytni chłopi opracowali nową metodę zarządzania ziemią, którą uprawiali, co okazało się największym postępem rolniczym tamtej epoki. Wprowadzili system otwartych pól, sposób wykorzystania całej dostępnej ziemi w wiosce i wokół niej dla dobra całej wioski, przy jednoczesnym zachowaniu pewnego poczucia własności ziemi. Z biegiem czasu rolnicy udoskonalili system otwartych pól, tak aby ziemia dawała więcej plonów. Ostatecznie jednak drobni właściciele ziemscy zostali zmuszeni przez bogatych właścicieli ziemskich do sprzedaży swoich małych działek ziemi. Nie pozbawiło to pracy każdego chłopa-rolnika, jak wielu się obawiało, ale sprzedaż ziemi bogatym właścicielom ziemskim niosła za sobą konsekwencje, ponieważ ogrodzili ją i zrezygnowali z systemu otwartych pól.

https://szkolazpieklarodem.pl/

Pomimo całego intelektualnego i naukowego postępu, jaki dokonał się w Europie przed XVIII wiekiem, zwykli ludzie Europy odnieśli z tego niewielkie korzyści. W rzeczywistości dla zwykłych ludzi Europy, z których zdecydowana większość pracowała w rolnictwie, życie prawie się nie zmieniło przez tysiąc lat.

Ziarna rewolucji

Chłopi z początku XVIII wieku znaleźli się w pułapce codziennego życia, tak jak ich przodkowie i przodkowie ich przodków. Dzień w dzień chłopi wychodzili na pola, aby uprawiać ziemię, sadzić ją lub zbierać plony. Ich życie było związane z ziemią, która oferowała niewiele więcej niż utrzymanie, niezależnie od tego, ile pracy włożyli w uprawę roli. Nawet w najbardziej urodzajnych regionach Europy akr ziemi oferował zaledwie kilka buszli plonu, niewiele więcej niż ten sam akr dałby sto, a nawet tysiąc lat wcześniej. Jakby kapryśna natura ziemi nie powodowała wystarczająco dużo trudności, chłopi w Europie musieli również stawić czoła takim katastrofom rolniczym, jak susza, powodzie, surowe zimy i nieurodzaj. Chłopi zazwyczaj starali się zebrać wystarczająco dużo zboża, aby wykorzystać je natychmiast i zachować rezerwę. Jednak rezerwy były dostępne dopiero po obfitych zbiorach i często psuły się z powodu wilgoci lub szczurów. Kiedy zbiory były słabe lub rezerwy nie zaspokajały potrzeb chłopów, ludzie podejmowali drastyczne środki, aby przetrwać. Zapisy wskazują, że spożywanie trawy i kory było dość powszechne we wsiach, w których brakowało żywności. Niemal nie sposób powiedzieć, jakie inne pokarmy głodowe, jak je nazywano, stały się częścią diety głodnych Europejczyków na przestrzeni wieków. Zła dieta doprowadziła do osłabienia chłopów i osłabienia ich układu odpornościowego. Choroby takie jak czerwonka pustoszyły wioski. Lata głodu w niektórych wioskach oznaczały, że nawet jedna trzecia mieszkańców nie przetrwała zimy. Na szczęście, między 1700 a 1750 rokiem, wiekowe metody i idee rolnicze zaczęły się zmieniać, co doprowadziło do tego, co historycy nazywają Rewolucją Rolniczą. W ostatnich latach wśród historyków popularne stało się pomniejszanie znaczenia jakiejkolwiek pojedynczej osoby lub rozwoju w Rewolucji Rolniczej. Niektórzy historycy twierdzą, że żadna rewolucja w ogóle nie miała miejsca, głównie dlatego, że postępy następowały powoli i zajęło dużo czasu, aby wpłynąć na całą Europę. Nie można jednak kwestionować faktu, że poprawa jakości ziemi, jej bardziej wydajne wykorzystanie, rozwój nowych urządzeń rolniczych, stosowanie selektywnej hodowli i stosowanie innowacyjnych upraw doprowadziły do ​​dostępności większej ilości i lepszej żywności dla Europy. Co więcej, ilość pracy potrzebnej do wyprodukowania większych ilości żywności faktycznie spadła i uwolniła pracowników do pracy w innych gałęziach przemysłu oprócz rolnictwa.

https://szkolazpieklarodem.pl/

◆ Oświecenie było ruchem intelektualnym w XVIII wieku, który wyrósł z nowego sposobu myślenia stworzonego przez myślicieli rewolucji naukowej.

◆ Oświecenie, choć miało pewne skutki polityczne, było ruchem intelektualnym wśród elity Europy.

◆ Przywódcami Oświecenia byli intelektualiści, którzy nazywali siebie philosophes i postrzegali siebie jako intelektualne latarnie w ciemnej i ponurej Europie.

◆ Philosophes, a w zasadzie Oświecenie, przyjęli i popierali takie rzeczy, jak sceptycyzm, rozum, deizm oraz tolerancję polityczną i religijną.

◆ Do czołowych umysłów Oświecenia należeli Bayle, Locke, Monteskiusz, Wolter, Hume, d’Holbach i Rousseau.

◆ Tematy Oświecenia cieszyły się popularnością wśród arystokratów Europy i absolutystów Europy Wschodniej.

◆ Władcy absolutni, w tym Fryderyk Wielki z Prus, Katarzyna Wielka z Rosji oraz Maria Teresa i Józef II z Austrii, wprowadzili reformy w swoich krajach i rządzili jako oświeceni monarchowie.

https://szkolazpieklarodem.pl/

Dwóm pozostałym oświeconym absolutystom brakowało oświeceniowego zapału, jaki posiadali Fryderyk i Katarzyna, ale mimo to rządzili jako oświeceni monarchowie. Cesarzowa Maria Teresa (1717–1780) Austrii ograniczyła wpływy Kościoła, wzmocniła system biurokratyczny i nieco złagodziła sytuację chłopów, ograniczając władzę właścicieli ziemskich. Kiedy jej syn, Józef II (1741–1790) Austrii, doszedł do władzy w 1780 roku, kontynuował to, co jego matka przerwała, i zainicjował własne oświecone reformy. Nałożył na Kościół więcej ograniczeń niż jego matka i rozszerzył tolerancję religijną zarówno na protestantów, jak i Żydów. Podobnie jak Katarzyna i Fryderyk, Józef starał się zreformować biurokrację i uczynić ją bardziej wydajną maszyną rządzenia. Józef całkowicie zniósł poddaństwo i tym samym wywołał sprzeciw wśród swoich szlachciców. Wymagał również, aby pozostałe zobowiązania chłopów zostały zamienione na długi pieniężne. Chłopi tego nienawidzili, ponieważ nie mieli gotówki. W ramach działań mających na celu poprawę społeczeństwa, Józef nieświadomie rozgniewał wszystkich. Nie trzeba dodawać, że kiedy Józef umarł, Austria Habsburgów była w rozsypce.

https://szkolazpieklarodem.pl/

Katarzyna Wielka z Rosji przeszła drogę od względnego zapomnienia w górę politycznego łańcucha pokarmowego, by osiągnąć prawdziwą wielkość. Katarzyna (1729–1796) poślubiła Piotra III, siostrzeńca córki Piotra Wielkiego, w 1744 roku. Od początku związku Piotr, o ospowatym wyglądzie i równie silnym umyśle, nie był żadną konkurencją dla błyskotliwej i przebiegłej Katarzyny. Katarzyna spędzała czas na czytaniu dzieł filozofów. Nie interesował się mężem, ale pragnęła jego korony. Cierpliwie czekała na swoją szansę. Niecały rok po objęciu tronu przez Piotra w 1762 roku kochanek Katarzyny, oficer armii rosyjskiej, poprowadził rewolucję w pałacu. Po tym, jak zdetronizowali Piotra, który zmarnował lojalność wojska, gdy postanowił nie kontynuować ataków na Prusy Fryderyka, bracia kochanka Katarzyny zamordowali nieszczęsnego Piotra. Katarzyna Wielka miała koronę, której pragnęła. Katarzyna była ukochaną filozofów. Ponieważ tak bardzo pochłonęły ją pisma filozofów, Katarzyna rządziła od pierwszego dnia jako oświecona monarchini. Podobnie jak Piotr Wielki, Katarzyna importowała ludzi z Zachodu, aby wlać zachodnią kulturę do wciąż zacofanego kraju Rosji. Wprowadziła zarówno sztukę, jak i słowo pisane, aby wprowadzić szlachtę do chwały Zachodu. Sponsorowała wielu filozofów, gdy nikt inny tego nie robił, i prowadziła rozległą korespondencję z takimi osobami jak Voltaire. Oferowała wydanie Encyklopedii i okazjonalnie ją dotowała. Podobnie jak Piotr Wielki udoskonalił rosyjską armię, Katarzyna udoskonaliła rosyjską kulturę. Katarzyna miała nadzieję na gruntowną przebudowę systemu sprawiedliwości, podobnie jak Fryderyk zrobił to w Prusach, ale jej cel nigdy nie został w pełni zrealizowany. Zniosła jednak tortury i zapewniła pewną tolerancję religijną. Katarzyna mogłaby przyznać inne wolności, być może nawet poddanym, gdyby nie bunt pod wodzą Kozaka o nazwisku Pugaczow. Po stłumieniu buntu zdała sobie sprawę, że musi trzymać chłopstwo w ryzach i utrzymać status quo społeczne. To, wraz z hojnymi darowiznami z podbitych ziem, takich jak Polska, dla jej szlachty, sprawiło, że szlachta była szczęśliwa i lojalna.

Katarzyna z pewnością zostanie zapamiętana jako kobieta pióra. Oprócz oddania rozwojowi francuskiej encyklopedii, Katarzyna ciężko pracowała, aby ugruntować swoją pozycję jako mecenas literatury w Rosji. Słynne muzeum Ermitaż w Petersburgu zaczęło się jako osobista kolekcja sztuki i literatury Katarzyny. Katarzyna również przyczyniła się do rozwoju literatury, pisząc podręcznik na temat edukacji, w którym wykorzystała wiele idei przedstawionych przez Johna Locke’a.

„Będę autokratą, to mój zawód; a dobry Bóg mi wybaczy, to jego zawód”. —Katarzyna Wielka