"Standardowa edukacja zapewni Ci przeżycie. Samokształcenie - fortunę".   Jim Rohn


ABC Piekła


ABBADON

Abbadon, hebrajskie słowo oznaczające "zniszczenie", jest biblijnym miejscem zamieszkania zmarłych, które można znaleźć zarówno w Starym, jak i Nowym Testamencie. Używany zamiennie z SHEOL. Abbadon to "bezdenna otchłań", w której potępieni cierpią przez całą wieczność. Z czasem Abbadon stał się synonimem śmierci i grobu. OBJAWIENIE odnosi się do Abbadon jako miejsca dla tych, którzy "ani nie żałowali swoich morderstw, ani kultu DIABŁA, ani rozpusty, ani kradzieży". Abbadon jest opisywany jako ohydna, zadymiona otchłań, z której wyłaniają się szarańcze, demony i potwory, aby zniszczyć ziemię. Władcą Abbadonu jest APOLLYON, mroczny anioł podziemia. Abbadon był również opisywany jako DEMON w Pilgrim′s Progress i Paradise Found, kontynuacji Raju utraconego Miltona. W tych i wielu innych klasycznych opowieściach nazwa odnosi się do personifikacji zła.

ACHERON

Acheron to jedna z mistycznych rzek starożytnej greckiej mitologii. Według legend woda płynie bezpośrednio do podziemi króla HADESA. Odyseusz, bohater ODYSEI Homera, składa ofiarę krwi na brzegach Acheronu, aby porozmawiać z duszami zmarłych. Acheron to także imię, który strzeże bram piekła.

ADAMNAN

Mistyk imieniem Adamnan, opat opactwa Iona, twierdzi, że miał przerażającą wizję piekła, która została później przepisana i rozpowszechniona w całym chrześcijaństwie w X wieku. Jego piekielny koszmar zawiera szereg ognistych tortur. Duchowny donosi, że widział grzeszników przywiązanych do płonących kolumn łańcuchami z roztopionych węży. Inni są zanurzeni po szyje w oceanie ognia. Niektórzy potępieni są wielokrotnie bici pałkami lub zmuszani do przekraczania rozpalonych do czerwoności kamieni, podczas gdy DEMONY strzelają do nich płonącymi strzałami. Najbardziej nikczemni przestępcy mają przebijany język parzącymi kolcami. A ci, którym udaje się uniknąć tych płonących tortur, są pożerani przez stada dzikich psów. Adamnan przedstawia swoją makabryczną wizję jako ostrzeżenie dla chrześcijan przed tym, co czeka zło w zaświatach. Jego historia stała się popularnym przykładem LITERATURY WIZJI i była szeroko rozpowszechniana i dyskutowana w średniowieczu

ADAMUS EXUL

Adamus Exul, XVII-wieczny łaciński dramat napisany przez holenderskiego dramaturga Hugo Grocjusza, proponuje, że nieistnienie jest lepsze od potępienia w piekle. Pokazuje mściwego LUCYFERA zdeterminowanego, by skrzywdzić Boga, wciągając swoje nowe, cenne stworzenie - ludzkość - w wieczne cierpienie. To jest tak blisko, jak tylko mógł dojść do zepchnięcia samego Boga w otchłań. Spektakl otwiera się, gdy Lucyfer, wyrzucony z nieba za swoją dumę i buntowniczość, obmyśla plan zemsty na Bogu. Wiedząc, że nie może zmusić Boga do zejścia piekła, planuje wciągnąć ludzi do podziemnego świata, odciągając ludzi od Stwórcy. Postanawia, że to kolejna najlepsza rzecz, ponieważ ludzie zostali ukształtowani na obraz Boga. Lucyferowi udaje się doprowadzić Adama do grzechu w ogrodzie Eden, ale jego triumf jest krótkotrwały. Nie chcąc opuścić ludzkości, Bóg daje Adamowi nadzieję na zbawienie, obiecując przyszłego Mesjasza, który pewnego dnia odkupi ludzkość. Według dramatu, najgorsze cierpienie piekła to nie tylko brak zjednoczenia z Bogiem, który obejmuje piękno i radość, ale także uwięzienie w poczuciu własnej wartości. Lucyfer odkrywa, że uwikłanie człowieka w jego własne złe manipulacje nie zmniejsza jego agonii. W rzeczywistości jego nikczemne machinacje tylko potęgują ból wygnania do podziemnego świata. Jest wiecznie pogrążony we własnym pustym użalaniu się nad sobą, a potępienie ludzkości nie zmniejsza tego cierpienia. To jest prawdziwa agonia piekła.

ADLIVUN

Adlivun to miejsce dla "tych Eskimosów, którzy są pod nami" i odnosi się do regionu duchów niegodnych udania się do Krainy Księżyca (raju) po śmierci. Jest to ciemna, wilgotna, zacieniona kraina położona na dnie oceanu. Dusze w Adlivun nie są torturowane; ich karą jest po prostu utrata raju i oddzielenie od żywych. Adlivun jest rządzony przez Sednę, boginię Eskimosów podziemia. Jest jednookim olbrzymem, tak ohydnym, że tylko szaman (szaman) może znieść spojrzenie bezpośrednio na nią. Sedna przejęła władzę w Adlivun po tym, jak jej rodzice rzucili ją na dno morza. Na dnie oceanu Sedna strzeże niewdzięcznych zmarłych, którzy ją niezadowolili, a wśród nich jej zmarłych rodziców. Podziemny świat jest powiązany ze wszystkimi zbiornikami wodnymi, które są uważane za dość niebezpieczne z powodu ponurego wpływu Sedny. Uśpione jeziora i stojące baseny są uważane za szczególnie niebezpieczne, ponieważ zawierają złe duchy, które czekają, by pożreć ludzkie dusze. Mity różnią się, dlaczego matka i ojciec Sedny utopili swoją córkę. Niektóre historie mówią, że kiedyś była wielką pięknością, która rozgniewała swoich rodziców, odrzucając wiele propozycji małżeństwa od bogatych i wpływowych członków plemienia. Nie chcąc zaakceptować żadnego mężczyzny jako swojego partnera, Sedna postanowiła poślubić psa. Jej rodzice uważali, że ta decyzja pozbawiła ich wielkiego bogactwa i pozycji społecznej, a zamiast tego przyniosła wstyd i wyśmiewanie. Pomścili tę obrazę, wrzucając swoje dziecko do oceanu. Inna legenda głosi, że Sedna miała nienasycony apetyt i ciągle jadła. Pewnej nocy jej rodzice obudzili się i zauważyli, że dziewczynka gryzie ich ręce i nogi, gdy spali. Jeszcze inna opowieść mówi, że została wyrzucona z łodzi ojca jako ofiara podczas szalejącej burzy, aby zapobiec wywróceniu się jego łodzi. Próbując uspokoić wściekłych bogów, rzucił ją przez burtę, odcinając jej palce, gdy przywarła do naczynia. Natychmiast zatonęła w mroku głębiny i objął władzę w Adlivun. Wejścia do podziemi strzeże mąż Sedny, dziki pies, który siedzi przy bramie cienkiego jak brzytwa mostu. Jego zadaniem jest powstrzymanie żywych przed najazdem na Adlivun i powstrzymanie umarłych przed ucieczką. W pewnych okolicznościach, na przykład podczas zarazy lub głodu, pies pozwoli szamanowi wejść do krainy umarłych, aby złożyć ofiarę Sednie i błagać o jej pomoc. Czasami zły duch wymyka się strażnikowi, skutecznie pokonuje niebezpieczne przejście i wraca do domu, by terroryzować żywych. Ostatecznie jednak Sedna odzyskuje ghula i zwraca go do swojego mrocznego podziemnego królestwa.

ADVERTISING [REKLAMA]

Piekło od wieków było używane jako narzędzie reklamowe. Podziemny świat od dawna rozpala ludzką wyobraźnię i rozbudza ciekawość, czyniąc go atrakcyjnym miejscem do handlu towarami. Starannie użyte w reklamach komercyjnych, przedstawienia miejsca potępionych dają ponętne, a niekiedy wręcz efektowne, wgląd w zakazany świat. Doświadczeni dyrektorzy reklam zamienili tę niegrzeczną fascynację w potężne medium do sprzedaży swoich produktów, od perfum przez służbę wojskową po buty sportowe. Jeden z pierwszych przypadków reklamy drukowanej przedstawiającej cielesne, uwodzicielskie piekło pojawił się na plakacie z 1880 roku reklamującym elegancką francuską kawiarnię. Tekst zaprasza elity Paryża na "Imprezę w piekle". Ilustracja przedstawia wysadzane klejnotami kobiety w wieczorowych sukniach, a ich towarzysze w smokingu jedzą posiłki i tańczą, podczas gdy uśmiechnięty Diabeł z aprobatą kiwa głową ze swojego płonącego tronu. Kilkadziesiąt lat później plakat rekrutacyjny sił alianckich z I wojny światowej przedstawia ciemniejszą stronę potępienia. To wezwanie do broni przemienia cesarza Wilhelma II w SZATANA, wraz z rogami i ogonem, górującym nad płonącym imperium. Implikacja dla chętnych młodych patriotów była jasna: dołącz do armii i pomóż odesłać DEMONA z powrotem do piekła. Podobne diaboliczne obrazy były używane w reklamach drukowanych w ciągu ostatnich dziesięcioleci do sprzedaży sejfów domowych, NOWOŚCI ŻYWNOŚCIOWYCH, a nawet zabawek dla dzieci. Wynalazek telewizji otworzył zupełnie nowe możliwości wykorzystania piekielnego uroku. Jedną z pierwszych reklam, która łączyła aluzje z półświatka z zachętą do sprzedaży, była reklama kosmetyków z lat 50. Trzydziesty drugi spot przedstawia mysią gospodynię, która po nałożeniu kilku kropli perfum zmienia się w dusznego, uwodzicielskiego diabła. Wspaniała blondynka, teraz rogata lisica, przytula się do swojego entuzjastycznego męża. Slogan informuje widzów, że nawet najbardziej skromna kobieta musi raz na jakiś czas skontaktować się ze swoją ciemną stroną. Obecnie większość piekielnych reklam telewizyjnych wykorzystuje odrobinę dowcipu, aby złagodzić królestwo potępionych. Reklama restauracji szybkiej obsługi Roy Rogers z 1993 roku przedstawia mężczyznę, który właśnie zginął w wypadku drogowym, który pojawił się przed niebiańską komisją rewizyjną. W tle znajdują się dwie schody ruchome, jedna prowadząca do nieba, druga w dół do zadymionej otchłani. Kiedy niedawno zmarły pyta, czy "coś gotują" w niebie, jego skrzydlata eskorta szybko przerywa mu, mówiąc, że musi "myśleć o innym miejscu". W tym momencie z czarnego komina wydobywającego się z głębin bucha podmuch dymu i ognia, a odległy głos wyje: "Yow! Nienawidzę tego miejsca!" Digital, renomowana korporacja technologiczna, idzie o krok dalej, obejmując półświatek. W jednej kampanii reklamowej firma high-tech z dumą wymienia wielkie piekło jako jednego ze swoich klientów. Reklama przedstawia płonący krajobraz przeplatany kolażem scen masowej zagłady. Wiersz, który następuje po tej fali zniszczeń, brzmi po prostu: "Piekło ma nasz numer telefonu". Inne reklamy oferują potępienie dostosowane do ich konkretnego celu publiczności. Na przykład reklama brytyjskich butów sportowych przedstawia gwiazdę koszykówki Derricka Colemana mającą koszmar o Fullcourt Hell. We śnie sportowiec znajduje się w zaparowanym świecie, w którym pyzaci przeciwnicy w średnim wieku mogą grać równie dobrze, jak on, używając butów BK. Szyderczy, rogaty diabeł śmieje się z Colemana z tlącej się chmury mętnego dymu. Coleman zrywa się na łóżku, gdy ostatnie opary siarki znikają, a dźwięk śmiechu demona rozlega się echem po jego pokoju.

California Milk Producers stworzyła jedną z najbardziej zabawnych piekielnych promocji, jakie kiedykolwiek przedstawiono. Reklama przedstawia bezlitosnego maklera energetycznego, który właśnie dzwoni do swojej matki przez telefon komórkowy, przejeżdżany przez autobus. Zdezorientowany mężczyzna nagle trafia do wspaniałej krainy, w której miękki, kobiecy głos grucha: "Witaj w wieczności". Oświadczając, że to musi być raj, świeżo zmarły znajduje talerz z gigantycznymi ciasteczkami z kawałkami czekolady, wpycha je do ust i kieruje się do ogromnej lodówki. Po otwarciu drzwi mężczyzna stwierdza, że są one zapakowane w kartony po mleku. Z radością chwyta jeden, ale okazuje się, że jest pusty. Chwyta drugi, ale też nic nie zawiera. Mężczyzna gorączkowo wyciąga jeden karton po kartonie i odkrywa, że wszystkie są puste. W tym momencie przerażony podjadacz patrzy w kamerę i krzyczy "Gdzie jestem?" zdając sobie sprawę, że jest przeklęty, aby spędzić wieczność na jedzeniu suchych ciastek, nie będąc w stanie popić ich łykiem lodowatego mleka. Ekran robi się czarny, po czym skwierczące czerwone litery wypalają się na ekranie z pytaniem "Masz mleko?" - i przypominają im o zapasach na produkty mleczne, póki jeszcze mają szansę. Właściwie niektóre z najbardziej wyszukanych i przerażających przedstawień piekła pojawiają się w reklamach gier komputerowych o półświatku. Reklama Doom II przedstawia kaznodzieję oferującego piekielne kazanie pełne makabrycznych obrazów zdradzieckiego życia pozagrobowego. Spocony wielebny uderza pięścią w ambonę, krzycząc, że "piekło to mroczne więzienie zagubionych dusz", gdy na ekranie pojawiają się grafiki piekielnej przygody. Reprezentacje świata podziemnego nie ograniczają się do reklamy prasowej i telewizyjnej. Reklamy radiowe mogą tworzyć fascynujące wizje piekła poprzez efekty dźwiękowe, dialogi i implikacje. W reklamie Cool Iced Tea z 1997 r. Komiks Penn Jillette otwiera się, ogłaszając: "Jestem w piekle", siedząc na ławce ze stopionego żelaza "obok niektórych byłych audytorów IRS". W tle słychać krzyki potępionych, wrzaski demonów i trzaskające płomienie. Ale pomimo "ścian ognia" i skwierczącej temperatury, Penn czuje się komfortowo w piekle, popijając orzeźwiający napój.

Te kampanie reklamowe i inne podobne do nich podkreślają wszechobecne i ponadczasowe zauroczenie ludzkości miejscem potępionych. Nawet ci, którzy nie chcą osobiście oglądać piekła, są zafascynowani i urzeczeni piekielnymi obrazami. Reklamodawcy zamienili tę chorobliwą ciekawość w udane promocje.

AENEIDA [ENEIDA]

Epicka epicka Eneida Wergiliusza opowiada o przygodach Eneasza, wielkiego żołnierza wojny trojańskiej, który zakłada miasto Rzym po zniszczeniu jego ojczyzny, Troi. (Pod wieloma względami jest to łaciński odpowiednik greckiej ODYSEI; każda z nich opisuje następstwa wojny z przeciwnych perspektyw). Poemat Wergiliusza został niedokończony w chwili jego śmierci w 19 r. p.n.e. i pozostawił instrukcję zniszczenia rękopisu . Ale cesarz rzymski Cezar August zażądał zachowania kopii w stanie nienaruszonym. W rezultacie Eneida stała się klasykiem literatury zachodniej i była inspiracją dla wielu dzieł, w tym opery Purcella Dydona i Eneasz oraz BOSKA KOMEDIA: THE INFERNO Dantego. Eneida zaczyna się, gdy jej bohater szuka celu w swoim życiu po zdobyciu jego ukochanego miasta Troi. Zdezorientowany i bliski rozpaczy Eneasz postanawia udać się do podziemnego świata i zapytać swojego zmarłego ojca, Anchisesa, co zrobić teraz, gdy nie może wrócić do domu. Sybilla (kapłanka Apolla) służy Eneaszowi jako przewodnik po DIS, krainie umarłych. Obaj wyruszyli w niebezpieczną, ponurą podróż do krainy zmarłych duchów. Przygoda Aeneas zaczyna się w LAKE AVERNUS (poza Neapolem we Włoszech), płonącym czarnym basenie w sercu gęstego lasu. Ciemna jak smoła jaskinia prowadzi w dół do bram podziemnego świata, gdzie obaoje muszą stawić czoła potworom choroby, strachu, starości, głodu, biedy, śmierci, prób, snu (zwanego "bratem śmierci"), wojny i walki. Eneasz i jego przewodnik muszą następnie minąć potworną hydrę, bestię z pięćdziesięcioma głowami i inne potwory, zanim dotrą do brzegów rzeki STYX. Schodząc, Eneasz widzi wiele znanych elementów mitologicznego, greckiego podziemia: rzeki Chaos i Flegethan, ERINYES (Furie), przewoźnika CHARONA i CERBERUSA, zaciekłego strażnika bram HADESU. Jest także świadkiem wielu udręk, jakie znosili zmarli, i jest poruszony ich smutkiem. Eneasz jest szczególnie zaniepokojony "rojem" zwiędłych duchów (Cieni) błąkających się bez celu po bagnach Styksu. Pyta Sybilli, dlaczego Charon nie przewiezie ich do podziemi. Wyjaśnia, że ci ludzie nie mieli odpowiedniego pochówku i dlatego są "bezradni i niepogrzebani.… Wędrują przez sto lat i krążą po tych brzegach, zanim dostaną się do wejścia". Eneasz jest załamany, widząc kilku swoich przyjaciół, żeglarzy trojańskich, zagubionych na morzu podczas sztormu, wśród tych zagubionych dusz. Jeden upadły towarzysz błaga Eneasza, aby "rzucił ziemię na moje ciało", kiedy wróci do wyższego świata, lub użyje swoich wpływów u bogów, aby uwolnić go od tego losu. Martwy żołnierz tęskni za ulgą, aby "po śmierci znaleźć miejsce spoczynku". Sybilla obiecuje złagodzić jego smutek, zapewniając go, że jego śmierć zostanie pomszczona i że ziemia jego wrogów zostanie podbita i jeden dzień nosić imię zmarłego wojownika. W miarę trwania podróży obaj napotykają dalsze przeszkody. Charon jest sceptyczny wobec ich zamiarów, pamiętając, jak żyjący ludzie próbowali kiedyś szturmować podziemia, aby porwać Prosperpine (PERSEFONĘ), królową umarłych. Nie chce zabrać pary w przepaść. Ale Eneasz oferuje magiczną złotą gałązkę jako hołd dla Prosperpine, zapewniając Charona, że chce rozmawiać tylko z ojcem, który jest jednym z jej poddanych. Słysząc to, Charon zgadza się przetransportować je do miejsca przeznaczenia. Kiedy docierają do podziemi, Eneasz odkrywa nową różnorodność horrorów. Kapłanka zgadza się, twierdząc: "Gdybym miał sto języków, sto ust i głos z żelaza, nadal nie potrafiłbym opisać wszystkich zbrodni i wszystkich rodzajów kar" czekających na zmarłych. Te tortury obejmują powieszenie na wietrze i przeczyszczenie przez ogień. Dźwięk zawodzenia i wrzeszczenia potępionych jest nie do zniesienia, potęgując udrękę. Jeden z największych smutków Eneasza nadchodzi, gdy spotyka Dydonę, swoją żonę, która popełniła samobójstwo, kiedy ją opuścił, aby wypełnić swoje przeznaczenie polegające na założeniu nowego miasta. Dydona była królową Kartaginy i bardzo kochała Eneasza. Ale bóg Merkury ostrzegł Eneasza, że nie może pozostać w jej królestwie, ale odważyć się zbudować nowe miasto dla ocalałych Trojańczyków. Wypłynął w morze, zanim usłyszał o jej śmierci, i wzrusza go poczucie winy i litość, że znalazł ją w krainie umarłych. Eneasz podchodzi do niej, ale Dydona odwraca się od niego i odmawia słuchania jego przeprosin. Eneasz, bardziej przygnębiony niż kiedykolwiek, w końcu dociera do ojca. Starszy wiwatuje synowi, mówiąc Eneaszowi, że pewnego dnia założy wielkie miasto (Rzym) i będzie ojcem linii chwalebnych wojowników i królów. Arenas może nawet rzucić okiem na jego królewskich potomków, przyszłych Cezarów Cesarstwa Rzymskiego. W tym momencie Eneasz radośnie powraca do krainy żywych, aby przeżyć swoje przeznaczenie. Opis królestwa umarłych Wergiliusza zawiera wiele elementów, które można znaleźć w innych klasycznych dziełach, w tym w ODYSEI Homera i GORGIACH Platona. Wymienia brutalnego króla MINOSA jako "sędziego", który "potrząsa urną i wzywa zgromadzenie milczących, aby wysłuchali życia ludzi i ich występków", określając miejsce każdego cienia w podziemnym świecie. Poeta również nawiązuje do legendy o TEZEUSZU, zuchwałym śmiertelniku, który szturmuje ciemne głębiny, aby przywrócić królową do krainy żywych. Jego łacińskie pochodzenie jest widoczne w nadawaniu imion. W Eneidzie Hades zostaje zastąpiony przez Plutona, rzymskiego odpowiednika władcy piekła, a jego żona Persefona nazywa się Prosperpine.

AGAINST THE SECTS [PRZECIWKO SEKTOM]

Tekst z V wieku, zatytułowany Przeciwko Sektom, opisuje podziemne oratorium między Chrystusem a Szatanem. Zgodnie z historią, obie debaty o tym, czy ludzie są z natury podatni na grzech i stale obrażając Boga, powinni otrzymać sprawiedliwość lub miłosierdzie w życiu pozagrobowym. Ponieważ szatan nie może wstąpić do nieba, Chrystus udaje się do piekła, aby rozwiązać ten problem. Szatan twierdzi, że ludzie powinni zostać surowo ukarani za swoje przestępstwa, tak jak on i zbuntowani aniołowie zostali ukarani. Demon twierdzi, że sprawiedliwe jest, aby te śmiertelne istoty spełniały te same wysokie standardy. Cytuje nawet fragmenty z Pisma Świętego o zemście Bożej. Chrystus odrzuca to stwierdzenie, twierdząc, że ludzie byli kuszeni, a może nawet oszukani, aby zgrzeszyć przeciwko Wszechmocnemu. Zostali przechytrzeni przez istoty znacznie lepsze pod względem inteligencji i zrozumienia. Chrystus przypomina Szatanowi, że on i zbuntowani aniołowie nie zostali zwabieni do grzechu, jak ludzie, ale byli motywowani arogancją i pychą. Dlatego ludzie zasługują na boskie współczucie. Przeciwko sektom był rozpowszechniany w całej Europie i stał się ulubionym tematem wykładów i kazań. Został przepisany i upiększony na przestrzeni wieków i nadal jest popularnym przedmiotem domysłów.

AGRIPPA

Agrippa to księgi czarowników, które zawierają starożytne tajemnice, rytuały i zaklęcia okultystyczne. Teksty zostały nazwane na cześć XVI-wiecznego filozofa Heinricha Corneliusa Agrippy von Nettesheim, o którym mówi się, że spiskował z siłami podziemia w ramach swoich mrocznych studiów. Wierzył, że ciało fizyczne jest "rydwanem duszy", a duch może opuścić swoją skorupę i podróżować do innych światów. Legenda głosi, że agrippa może być używana do transportu duchów do i z piekła i że każda z nich ma "ciepło i wściekłość ognia piekielnego ograniczone na swoich stronach". Agippa to ogromne tomy, zwykle ponad pięć stóp wysokości, z kartkami wykonanymi z ludzkiej skóry. Każdy zawiera imiona wszystkich znanych DEMONÓW i zawiera listę zaklęć do przywoływania potworów. Używanie agrippy podczas ceremonii czarnej magii pozostawia zapach "siarkowego oddechu" i "piekielnego dymu" we włosach i ubraniach przywoływaczyh. Same księgi są uważane za żywe demony i należy obchodzić się z nimi bardzo ostrożnie, aby nie sprowokować złego ducha. Nieużywane agrippy są owijane w łańcuchy i zawieszane na belkach w pustych pomieszczeniach, aby zapobiec ucieczce zła. Amatorzy na tyle głupi, by bawić się demonicznymi tekstami, mogą spotkać się z potworną zemstą. Każda agrippa ma intymną, osobistą relację ze swoim właścicielem i będzie atakować nieuprawnionego użytkownika. Według wiekowych opowieści agrippa może powodować szaleństwo, oszpecenie, a nawet śmierć. Historie o okaleczaniu młodych uczniów podczas praktykowania sztuki mistrza krążyły wśród uczniów okultyzmu od stuleci. Kiedy właściciel agryppy umiera, książka wyczuwa porzucenie. Mocniejsze tomy wywołują szał przerażenia w odpowiedzi na śmierć. W takich przypadkach członkowie rodziny i przyjaciele zmarłego często cierpią na tajemnicze choroby lub giną w dziwnych wypadkach. (Jedna z historii mówi, że żałobna agryppa spowodowała, że dom swojego zmarłego właściciela zawalił się sam i uwięził w nim jego żonę i dzieci. Upadła konstrukcja stanęła w płomieniach, zanim ktokolwiek zdążył uciec. Gdy dym się rozwiał, nieuszkodzona agrippa została znaleziona pośród spalonych kości i zwęglone ruiny). Jedynym sposobem na kontrolowanie szalejącej obrzydliwości jest poddanie księgi egzorcyzmowi - spalenie bezbożnej księgi, a następnie rozsypanie jej popiołów na poświęconej ziemi.

ARYMAN

Aryman to zoroastryjski odpowiednik chrześcijańskiego LUCYFERA, Króla ciemności i śmierci. Jest nikczemnym demonem w ZOROASTRIANIZMIE, bliskowschodniej wierze poprzedzającej islam. Aryman rządzi podziemnym światem i dręczy dusze niegodziwców. Często jest nazywany "Panem Kłamstw" i jest obwiniany za spowodowanie zła na świecie. Jego brat bliźniak to dobry bóg Ormuzd. Obaj są zamknięci w toczącej się walce o kontrolę nad światem, chociaż uważa się, że Ohrmazd ostatecznie zwycięży. Imię Aryman po raz pierwszy pojawia się w Gathas, czyli Pieśniach Zoroastra, datowanych na VII wiek p.n.e. Zoroastrianizm koncentruje się na religijnym dualizmie, nauczając, że stworzony wszechświat jest raczej produktem dwóch równie potężnych bogów niż jednej najwyższej istoty. Według opowieści bóstwo Zurvan chciał syna i złożyło święte ofiary w nadziei, że zostanie ojcem. Po latach bez dziecka zaczyna wątpić, że jego modlitwy kiedykolwiek zostaną wysłuchane. W tej chwili powstają Ormuzd i Aryman: Ormuzd w odpowiedzi na wierność Zurvana i Arymana jako kara za jego wątpliwości. Zurvan postanawia, że pierworodne dziecko przejmie władzę nad ziemią. Słysząc to, Aryman wyrywa się z łona i domaga się swojego pierworodztwa. Zurvan płacze, zdając sobie sprawę, że to dziecko jest ciemne i złe, podczas gdy Ormuzd jest dobry i piękny. Zurvan niechętnie zgadza się dotrzymać słowa - ale tylko przez dziewięć tysięcy lat. Kiedy ten czas się skończy, Ormuzd pokona swojego bliźniaka, a Aryman stanie w obliczu ANNIHILACJI. Podziemny świat zostanie wówczas opróżniony, a Ormuzd będzie rządził w pokoju przez całą wieczność, przeznaczenie podobne do chrześcijańskiej doktryny OSTATNIEGO SĄDU. Do tego czasu Aryman panuje zarówno nad ziemią, jak i piekłem, powodując nieustający ból i cierpienie.

AL AARAAF

Al Aaraaf to LIMBO wiary islamskiej, środek pośredni, który nie oferuje ani przyjemności, ani bólu. Leży pomiędzy Jahannam (piekło) a Djanna (raj) i rządzi nim piękna i sprawiedliwa dziewczyna. Jej zadaniem jest nadzorowanie dusz tych, których nie można uznać za wystarczająco dobrych, by zasłużyć na niebo, ani wystarczająco złych, by zostać potępionymi. Te duchy muszą pozostać w tej pośredniej sferze przez całą wieczność. Mieszkańcy Al Aaraaf to dzieci, które umierają w niemowlęctwie, osoby chore i moralnie neutralne. W Al Aaraaf duchy cierpią tylko z powodu utraty nieba i niemożności zobaczenia Allaha, ale nie znoszą fizycznego bólu.

ALA

Ibo ze wschodniej Nigerii wierzy w Ala, melancholijną boginię podziemia. Jest dzieckiem bogini Matki Ziemi Chuku. Ala nie tylko rządzi krainą zmarłych, ale jest nadzorcą zbiorów i płodności. Bóstwo łączy w sobie elementy świata naturalnego i nadprzyrodzonego jako wieczny strażnik zmarłych duchów. Kiedy ktoś umiera, Ala bierze duszę do swojego łona. Duch nie odczuwa bólu ani tortur, ale musi znosić monotonne życie bez radości ziemskiego życia. Dusze znajdujące się pod opieką Ali są ospałymi, mglistymi istotami pozbawionymi wolności i indywidualności, które znały przed śmiercią. Są podobne w opisie do SHADES, ponurych dusz z greckiego mitu.

ALBERIC Z SETTEFRATI

Alberic z Settefrati, mnich z opactwa Monte Cassino w XI wieku, doświadczył prawdziwie koszmarnej wizji piekła. Po zapadnięciu na gorączkę i chorobę mnich zapadł w dziewięciodniową śpiączkę, z której nie spodziewano się powrotu do zdrowia. W tym czasie twierdził, że do podziemi eskortował go św. Piotr i para anielskich przewodników. Tam był świadkiem litanii nadprzyrodzonych okropności. Albericowi pokazano szereg tortur przygotowanych dla potępionych, w tym rzekę wybuchającego ognia i piec, który płonie bez przerwy. Następnie Święty Piotr zabrał przerażonego kapłana do doliny otoczonej przenikliwie zimnym lodem, ciernistym lasem i jeziorem wrzącej krwi. W głębi piekła zobaczył rozpaloną do czerwoności drabinę ze szczeblami ostrych jak brzytwa zębów i kociołkiem ognistej smoły u jej stóp. Niekończąca się kolejka grzeszników jest zmuszona wspiąć się po drabinie bez upadku, aby udowodnić, że nie należy ich potępiać. Większość nie wykonuje tego zadania i z krzykiem pogrąża się w ogniu. Przewodnicy wyjaśnili Albericowi, że cierpienie w piekle odpowiada złu w życiu każdej duszy. Ci, którzy oddawali się swojemu ciału na ziemi, są pieczeni w garnku z ludzkimi odchodami. Najbardziej nikczemni grzesznicy, w tym Judasz Iskariota, zdrajca Jezusa Chrystusa, zostają uwięzieni w głębokim kanionie, którego strzeże potworna bestia. Kiedy Alberic gapił się na spektakl, wielki sęp porwał go i próbował wrzucić do piekła, ale św. Piotr interweniował i przywrócił mnichowi życie. Po przebudzeniu się ze śpiączki, Alberic opowiedział tę historię innemu mnichowi, który następnie dokonał transkrypcji na początku 1100 roku. Kilkadziesiąt lat później opowieść została przepisana i uważa się, że ta druga wersja zainspirowała niektóre z okropności w Boskiej Komedii : Piekło , Dantego.

ALBUMU OKŁADKA

Wraz z powstaniem współczesnej muzyki rock and roll pojawiła się nowa kategoria sztuki popularnej: ilustracje okładek albumów. Typowe zdjęcia uśmiechniętych śpiewaków ubranych w formalne stroje, które zdobiły muzyczne wydania z lat czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku, zostały szybko zastąpione niesamowitymi obrazami, zmienionymi zdjęciami i surrealistycznymi kolażami. Podobnie jak sama muzyka, sztuka pokolenia post-Woodstock odzwierciedlała postawę wyzywającego braku szacunku dla tradycyjnych wartości. Piekło szybko stało się ulubioną inspiracją. Śmiałe i innowacyjne ilustracje na wielu płytach stały się dla nastolatków tak samo ważne, jak zawartość muzyczna albumów. W odpowiedzi na buntowniczy nastrój lat 60. i 70. piosenkarze pop zaczęli sprzymierzać się z diabłem, okazując ostateczne odrzucenie konformizmu i przejawiając lekkomyślną, lekkomyślną nieustraszoność. Coraz więcej albumów zawierało zdjęcia rogatych muzyków stojących wśród tlących się krajobrazów podczas gdy żądne krwi DEMONY radośnie torturują potępionych. Podziemny świat natychmiast stał się rodzajem znaku firmowego dla zespołów obsługujących posępnych nastolatków, którzy czuli się wyobcowani i niezrozumiani przez starszych. (Nadal jest to prawdą, zwłaszcza w przypadku gatunku HEAVY METAL MUSIC). Niektórzy artyści, tacy jak Blue Oyster Cult, Ozzy Osbourne i Black Sabbath, używali obrazów Szatana, piekła i innych okultystycznych symboli na praktycznie każdym nagraniu. Brytyjscy bad boys, Iron Maiden poszli o krok dalej, tworząc "nieumarłą" postać o imieniu Eddie, która pojawiła się na okładkach albumów i na koncertach. Pokazano, jak wyłania się z podziemi w różnych fazach rozkładu, stając się coraz bardziej zgrzybiały i upiorny z każdym progresywnym albumem. Grupa stała się dalej identyfikowana z Szatanem po wydaniu albumu Number of the Beast z 1982 roku. Okładka przedstawia sylwetki tysięcy dusz wijących się w agonii, na tle płomieni szalejącego piekła. Nad nimi stoi gigantyczny, lśniący LUCIFER, a góruje nad nim zgrzybiały Eddie. Artyści z marginesu nie są jedynymi, którzy używają grafiki z półświatka do zwiększenia sprzedaży. Wielu artystów z głównego nurtu umieściło także na swoich okładkach wizerunki potępionych. Meatloaf, solista Top 40, wydał swój album Bat Out of Hell w 1977 roku z ilustracjami pasującymi do tytułu płyty. Okładka przedstawia motocyklowego łotra wyskakującego z cmentarza w ognistej eksplozji, gdy skrzydlaty demon patrzy z aprobatą z góry. W 1993 roku Meatloaf wrócił do piekła. W tej kontynuacji ten sam rowerzysta wymyka się ghulom, które ścigają go przez nawiedzone miasto zwęglonych ruin. Milionowa grupa Asia, która zyskała największą popularność w latach 80., zawiera ząbkowanego LEVIATHAN w swoim zatytułowanym wydaniu z 1982 roku. Wielu innych artystów, od Led Zepplin po Queen, używało piekielnych obrazów do rozpowszechniania muzyki i zwiększania widoczności. Z biegiem lat te diaboliczne obrazy stawały się coraz bardziej oburzające, wraz ze wzrostem popularności piekielnych okładek albumów, co ostatecznie skłoniło zaniepokojone grupy rodziców do zaprotestowania przeciwko temu, by tych albumów "shock rock" nie można było oglądać ani słuchać. Reprodukcje najbardziej obraźliwych ilustracji były wkrótce rozdawane na spotkaniach religijnych i towarzyskich, wraz z ostrzeżeniami o zgubnych skutkach, jakie te demoniczne ikony wywierają na młode umysły. Wielu rodziców, którzy nigdy nie przyjrzeli się bliżej grafice albumów, było zszokowanych, gdy zobaczyli przedstawienia piekła, Szatana, diabłów, ołtarzy czarnej mszy, ofiar z ludzi, zombie i innych okrucieństw pokrywających okładki ulubionych muzycznych wydawnictw ich dzieci. Ale w końcu kontrowersje przyniosły zwykły skutek: sprzedaż wzrosła, gdy piekielni wykonawcy otrzymali bezprecedensową ilość darmowego rozgłosu. Album, który odniósł największy sukces komercyjny i został wciągnięty w piekielną debatę, to The Eagles&pirime;s Hotel California. Tytułowa piosenka opisuje ponurą karczmę, z której goście "nie mogą wyjść". Okładka płyty otwiera się, ukazując panoramiczne ujęcie holu ponurego hotelu. Jest to niesamowita, ciemna komnata wypełniona smukłymi blondynami, umięśnionymi panami i spoconymi biesiadnikami. W centrum zdjęcia jest rozmyta postać, która według wielu ma przedstawiać SZATANA. Fani i krytycy twierdzili, że jest to demon opisany w piosence jako "bestia", której nie można zabić. Forma zdaje się nadzorować rozpustę w hotelu z balkonu nad tłumem. Wokalista zespołu Eagles, Don Henley, wielokrotnie powtarzał, że obraz nie przedstawia stylizowanego DIABŁA, ale młodej czarnej modelki, a jej mroczny wygląd to tylko sztuczka obiektywu. Pomimo tego wyjaśnienia kontrowersje wokół sztuki hotelu California trwają dwie dekady później. (Ten incydent przekonał jednak wielu, że atak na ilustracje okładek albumów był jedynie paranoją kilku ekstremistów.) Mimo furii (a może właśnie z jej powodu) sztuka otchłani pozostaje popularna. Wielu wykonawców, zdając sobie sprawę, że sprzedawanie piekła może być całkiem opłacalne, przekształciło demoniczne sceny z okładek swoich albumów w sekwencje występów podczas występów na żywo. Wraz z rozwojem technologii te przedstawienia świata podziemnego przeskoczyły z płyt płytowych na ekran w formie WIDEO MUZYCZNEGO.

AL JASSACA

Al Jassaca to islamski potwór, który naznaczy dusze potępione do piekła na OSTATNIM SĄDZIE, który nastąpi na końcu świata. Potworna bestia ma głowę byka, ciało lwa i nogi wielbłąda. Misją Al Jassaca jest oddzielenie zbawionych od potępionych i opatrzenie każdego świętą pieczęcią. Ci, którzy noszą piętno potępienia, będą torturowani fizycznie i emocjonalnie, zanim ostatecznie staną w obliczu Unicestwienia.

All Dogs Go to Heaven [Wszystkie psy idą do nieba]

Animowany film fabularny All Dogs Go to Heaven śledzi losy Charliego B. Barkina, przebiegłego kundla, który próbuje oszukać śmierć. Po zamordowaniu przez konkurencyjnego psiaka Charlie trafia do raju, ale szybko odkrywa, że jest to zbyt nudne i przewidywalne jak na jego gusta. Woli swoje stare życie pełne wyzwań, przebiegłości i niespodzianek. Następnie Charlie przechytrza strażnika nieba i wraca na ziemię, ignorując ostrzeżenie psiego anioła, że każdy, kto opuści Perłowe Wrota, "nigdy nie może wrócić". Początkowo Charlie cieszy się z powrotu do domu. Ale straszne słowa anioła wracają do niego w koszmarze, w którym wyobraża sobie siebie w Doggy Hell. Sekwencja obejmuje rzeki stopionej lawy, ogniste eksplozje i maleńkie demoniczne psy, które rozrywają ciało i futro Charliego. Ten psi świat podziemny jest nadzorowany przez wielkiego, mrocznego diabła o przenikliwych oczach i ostrych pazurach zwanego Evil Dog. Wita Charliego z uśmiechem, mówiąc: "Teraz jesteś mój!" Koszmar wydaje się spełniać, gdy Charlie staje w obliczu śmierci drugi raz. Evil Dog przybywa, by odebrać Charliego, żądając, aby dwukrotnie martwy pies poddał się. Ale siły niebios interweniują i zmuszają Złego Psa z powrotem do podziemnego świata. Charlie, który spotkał swoją ostatnią śmierć, pomagając ratować życie sieroty, odkupił się. Jego bezinteresowna odwaga uchroniła go przed spędzeniem wieczności jako ogar piekielny.

AMBROSIO, The Monk

Matthew Gregory Lewis napisał szokującą opowieść o uwodzeniu, morderstwie i świętokradztwie w swojej gotyckiej powieści Ambrosio, The Monk. Opowieść jest luźno oparta na legendzie BARSISA, islamskiego mnicha, który zawarł pakt z Szatanem po zamordowaniu swojej ciężarnej kochanki. W relacji Lewisa zbrodnie duchownego są bogato upiększone, a jego los bardziej obrazowo opisany. Historia zaczyna się, gdy Ambrosio, opat klasztoru kapucynów w Madrycie, szczyci się swoim wzorowym życiem. Jego świętość jest znana i czczona w całej Hiszpanii, a nawet w całej Europie. Szatan przysięga pozbawić Ambrosio tej cnoty i wysyła Matyldę, DEMONKĘ przebraną za młodą szlachciankę, aby go kusiła. Mnich jest zafascynowany jej pozornie pobożną postawą i wkrótce zostaje uwiedziony jej urokami. Razem wdają się w szał zbrodni obejmujący profanację kościołów, wandalizm, gwałt, a ostatecznie morderstwo. Ambrosio zbyt późno zdaje sobie sprawę, że musi pokutować i powrócić do życia w cnocie. Ale do tego czasu jego zbrodnie zostały odkryte przez sędziego i został wezwany przed Inkwizycję, aby wytłumaczył swoje czyny. Podczas procesu Ambrosio jest oczerniany za jego hipokryzję, a także za złe uczynki. Ponieważ rozpaczał, że Bóg go opuścił, mnich zwraca się do szatana o pomoc. DIABEL obiecuje dostarczyć Ambrosio do sanktuarium, jeśli upadły duchowny wyrzeknie się chrześcijaństwa i złoży hołd bestii. Ambrosio ponuro się zgadza, tylko po to, by zostać przetransportowanym na płonące pustynne pustkowie. Zawstydzony i przestraszony Ambrosio oświadcza, że jest gotów pokutować i prosi o Boże miłosierdzie. Słysząc to, szatan rozdziera ciało mnicha na kawałki i zabiera jego duszę do piekła na wieczne męki.

AMITYVILLE 3: DEMON

Chociaż ten film z 1983 roku był komercyjną klapą, Amityville 3: The DEMON (pierwotnie zatytułowany Amityville 3-D podczas jego kinowej wersji) przełamał nowy poziom w piekielnej kinematografii, pokazując horror podziemnego świata widowni. Amityville 3 śledzi nieszczęścia ponurego dziennikarza (w tej roli Tony Roberts), który ma obsesję na punkcie odkrycia prawdy o jego rzekomo nawiedzonym domu. Roberts nie wierzy, że "duchy" są odpowiedzialne za dziwne wydarzenia w jego nowym domu, nawet po tym, jak współpracownik badający przeszłość domu zostaje brutalnie i w tajemniczy sposób zabity. Dopiero po tym, jak jego córka (grana przez Lori Loughlin) tonie w wypadku na łodzi, podczas gdy jej bezcielesny duch wędruje po korytarzach, Roberts podejmuje działania. Wzywa zespół "paranormalnych" ekspertów, którzy wkrótce dowiadują się, że dziwna cysterna w piwnicy jest w rzeczywistości bramą piekła. Po otwarciu korytarz wypluwa różne krwawe niespodzianki, w tym śmierdzący szlam, złowrogą szarańczę i DEMONY o owadzich oczach. Amityville 3-D zostało poprawione dla telewizji i wyemitowane pod tytułem Amityville: The Demon, chociaż sceny piekielne nie były tak imponujące, gdy oglądano je w dwóch wymiarach. W przeciwieństwie do innych filmów eksplorujących przejścia do podziemi (takich jak BRAMA, STRAŻNIK, MIASTO DUCHA i Deszcz Diabła), Amityville 3 nie oferuje żadnego wyjaśnienia, w jaki sposób i dlaczego istnieje ten nadprzyrodzony kanał. Ten brak spójnej fabuły i słabe efekty piekielne doprowadziły do upadku filmu zarówno w kasie, jak i w telewizji

AMMUT

Ammut jest egipskim "pożeraczem umarłych". Potwór to po części krokodyl, po części lew, a po części hipopotam. On (płeć tego boga jest dwuznaczna; w niektórych wersjach Ammut jest kobietą) siedzi u stóp króla OSYRYSA w Sali Sprawiedliwości, gdzie niedawno zmarły musi stanąć przed ostatecznym wyrokiem. Gdy dusza opowiada o swoim życiu, Ammut próbuje ją oszukać i zmylić, mając nadzieję na niekorzystny wyrok. Jeśli dusza zostanie uznana za niegodną cieszenia się wspaniałościami życia pozagrobowego - lub jeśli nie zna właściwych hymnów i zaklęć - Ammut pożera ją, czasami z powolnym okrucieństwem. Zaklęcia wymienione w egipskiej KSIĘGIE UMARŁYCH mogą być pomocne w powstrymaniu Ammuta; jednak tylko kapłani i faraonowie mieli dostęp do tego mistycznego pisma. Niedrogie kopie zostały ostatecznie udostępnione wszystkim Egipcjanom, ale nie zawierały one zdjęć i były tak obszernie zredagowane, że zawierały bardzo mało przydatnych informacji. Nie oferowali prawie żadnej ochrony przed Ammutem i innymi okropnościami przyszłego świata.

ANAON

Mieszkańcy Bretanii (obszar w zachodniej Francji i część Wielkiej Brytanii zasiedlona przez Brytyjczyków około 500 roku p.n.e.) wierzą, że nieoczyszczone dusze są dostarczane Anaonowi, władcy zimnego królestwa cierpienia i nędzy. Potępienie królestwa Anaon oznacza wieczność bezlitosnych mąk fizycznych. Duchy są zabierane do podziemi przez ANKOU, "Reaper of the Dead" i sługę okrutnego Anaona. Imperium Anaon jest czasami nazywane Bagnem Piekieł i obejmuje niektóre części ziemi. Mówi się, że serce piekła znajduje się na półwyspie Armorykańskim. Obszar ten z trzech stron otoczony jest wzgórzami, z czwartej ostrymi formacjami piaskowca. Ze względu na złowieszczą geologię miejsce to uważane jest za wejście do podziemnego świata Anaon. Brytyjczycy wierzą, że skazaną duszę można uratować przed Anaon, wykonując mroczne rytuały, zwłaszcza egzorcyzmy. (Nie robi się tego na korzyść potępionych, ale raczej w celu ochrony żywych przed nawiedzeniem przez nieszczęśliwego ducha). Egzorcysta prowadzi skomplikowany rytuał, po którym duch egzorcyzmów pojawia się w postaci czarnego psa. Pies zostaje wypuszczony w Youdig ("gdzie piekło otwiera swoje wrota") i nie jest już w stanie terroryzować żywych. Takie dusze nie mogą być "zbawione", ponieważ są niegodne nieba, ale egzorcyzm uwalnia je od wiecznej kary wymierzonej przez Anaona.

ANASTASIS FRESCO

Jednym z ostatnich przykładów sztuki religijnej okresu bizantyjskiego jest fresk Anastasis (Zmartwychwstanie) w kościele Zbawiciela w Chora w Stambule. Dzieło z początku XIV wieku przedstawia HARROWING OF HELL, kiedy zbawiciel zstąpił do podziemi, by odzyskać dusze patriarchów. Obraz znajduje się w kaplicy pogrzebowej, gdzie żałobnikom daje nadzieję i pocieszenie, że ich zmarła ukochana osoba jest w ramionach kochającego zbawiciela. Chociaż pokazuje piekło, Anastasis Fresco jest potężną afirmacją chwały chrześcijańskiego życia pozagrobowego. Fresk przedstawia Chrystusa, ubranego w olśniewającą biel i noszącego aureolę z połyskującego złota, szturmującego bramy podziemnego świata. Piekło jest ciemne i ponure, co stanowi wyraźny kontrast z lśniącą obecnością Pana. To użycie koloru symbolizuje triumf światła nad ciemnością, dobro nad złem, prawdę nad kłamstwem. Przedstawiony jest Chrystus wyciągający Adama i Ewę z piekła za rękę, podczas gdy Jan Chrzciciel, król Dawid i reszta patriarchów pędzą naprzód, by do nich dołączyć. Podbity SZATAN jest związany linami na nadgarstkach, kostkach i szyi. Jego złamane ciało leży pod roztrzaskanymi bramami otchłani u stóp Chrystusa. Zostaje sam w ponurym dole pośród dziesiątek zamków, zasuw i klamer. Te narzędzia uwięzienia symbolizują, że DEMON będzie uwięziony w piekle aż do SĄDU OSTATECZNEGO, kiedy to będzie zmuszony stawić się przed Bogiem, aby wyjaśnić swoje zepsucie.

ANIELSKIE SERCE

Film Angel Heart z 1987 roku to kinowa mieszanka voodoo, czarów i legendy FAUST. Na podstawie powieści Williama Hjortsberga, Falling Angel z 1978 roku, w Angel Heart gra Mickey Rourke jako Harry Angel, drobny prywatny detektyw w Nowym Jorku lat 50. Zostaje zatrudniony przez Lou Cyphre (gra na nazwisko LUCYFER; grana przez Roberta De Niro), aby wyśledzić Johnny Favourite, słynnego piosenkarza, który zawarł tajemniczą umowę z De Niro, ale udało mu się zniknąć, pozornie bez śladu. De Niro jest zdeterminowany, aby znaleźć Favourite i odebrać należność. Poszukiwania Rourke prowadzą go przez labirynt ponurych i ponurych miejsc, od brudnych zaułków Harlemu po bagna Luizjany. Jego podróż ostatecznie przenosi go do niepokojącego świata ceremonii voodoo w Nowym Orleanie, gdzie rzeczywistość i halucynacje mieszają się nierozerwalnie. Film zawiera kilka scen krwawej rzezi, które nawiązują do zakończenia historii. Religia i przemoc często się przenikają. W scenie otwierającej mężczyzna popełnia samobójstwo w pokoju na piętrze kościoła. Inny bohater chowa broń obok Biblii, a później okazuje się, że wnętrze Biblii zostało wydrążone, by pomieścić zbiór nabojów. Na ołtarzu czarnej magii znajduje się odwrócony krzyż obok pary ludzkich gałek ocznych. Podczas bójki z udziałem Rourke posąg anioła zostaje rozbity na kawałki. A kiedy De Niro przyjeżdża do Nowego Orleanu, aby sprawdzić postępy Angel, obaj spotykają się w kościele, aby omówić ostatnie makabryczne morderstwa związane z poszukiwaniami. W tle słychać hymny chóru, a Rourke przekazuje De Niro krwawe szczegóły. Jest też niepokojący ton zbliżającej się zagłady. W całym filmie Rourke ma powracające wizje złowieszczego szybu windy w opuszczonym budynku. Widzi siebie w małej klatce windy, schodzącego w dół, w dół, mijając niezliczone piętra, w stronę nieznanego horroru. De Niro drażni go, podpowiadając, co może leżeć w tej piekielnej piwnicy. Unosi jajko na twardo, mówiąc Rourke, że niektórzy uważają je za reprezentację ludzkiej duszy. Mówiąc to, De Niro gryzie jajko na pół i powoli miele je zębami. Rourke ostatecznie odkrywa okropną prawdę o Johnny Favourite: sam detektyw jest w rzeczywistości nieuchwytnym piosenkarzem, który sprzedał swoją duszę diabłu, wierząc, że może go przechytrzyć. Szyb windy jego koszmarów to transport do piekła. Widząc krwawe tortury, które z pewnością go czekają, Rourke cicho udaje się do bramy potępienia. Końcowa scena Angel Heart to mrożąca krew w żyłach podróż na skraj przerażającego podziemia, w której wyobraźnia widzów pozostawia ostateczne okropności.

ANIOŁ NA MOIM RAMIENIU

Komedia Anioł na moim ramieniu z 1946 roku jest częścią współczesnego kinowego odrodzenia klasycznej historii FAUSTA. W tej wersji Paul Muni występuje jako zamordowany gangster, który nie chce oddać swojej duszy piekłu. Zawiera układ z DIABEM (w tej roli Claude Rains): Muni zgadza się wrócić na ziemię jako sędzia, aby uwolnić złych przestępców, by polowali na społeczeństwo. Film został napisany przez Harry′ego Segalla, autora Here Comes Mr. Jordan, kolejnej nadprzyrodzonej fantazji o negocjacjach w zaświatach. Angel on My Shoulder został przerobiony dla telewizji w 1980 roku z Peterem Straussem w roli zmartwychwstałego skazańca.

ANHANGA

Anhanga jest DIABEM Indian Amazonii w Brazylii. Zgodnie z mitem Anhanga jest istotą,bezkształtną zmiennokształtną, która może przybierać różne tożsamości, aby oszukiwać i dręczyć ludzi. Podobnie jak nordycki bóg LOKI, Anhanga jest dowcipnisiem, który lubi oszukiwać ludzi. Jest najbardziej znany z kradzieży dzieci. Mroczny bóg jest również biegły w wypełnianiu ludzkich umysłów przerażającymi wizjami tego, co nadprzyrodzone, w tym przerażającymi obrazami przerażającego życia pozagrobowego