Miesiąc: wrzesień 2026

https://szkolazpieklarodem.pl/

Ludwik Napoleon rozpoczął swoją czteroletnią kadencję prezydencką w 1849 r., stając naprzeciwko bardzo konserwatywnego Zgromadzenia Narodowego. Był jednak skłonny współpracować ze Zgromadzeniem, ponieważ potrzebowałby ustępstw z jego strony — mianowicie zmiany konstytucji, która pozwoliłaby mu ubiegać się o drugą kadencję za kilka lat. Jako dowód dobrej woli Ludwik Napoleon podpisał dwa prawa, jedno zezwalające Kościołowi katolickiemu na kontrolowanie edukacji i drugie pozbawiające praw niektórych najbiedniejszych wyborców. Ku jego rozczarowaniu Zgromadzenie nie podrapało go po plecach tak, jak on podrapał ich, więc Ludwik Napoleon spędził 1851 r. na spiskowaniu i planowaniu przeciwko Zgromadzeniu. W grudniu 1851 r. Ludwik Napoleon rozwiązał Zgromadzenie i zorganizował zamach stanu. Pomimo kilku drobnych powstań Ludwik Napoleon, z pomocą armii, łatwo utrzymał kontrolę. Przywrócił powszechne prawo wyborcze mężczyzn francuskim wyborcom i przeprowadził plebiscyt, aby dać wyborcom szansę na zalegalizowanie jego działań. Zrobili to, wybierając go na 10-letnią kadencję jako prezydenta. Nadal niezadowolony, w następnym roku Ludwik Napoleon przeprowadził kolejny plebiscyt, a Francuzi zgodzili się uczynić go swoim cesarzem. Rząd Napoleona, choć autorytarny, okazał się skuteczny dla Francji. Jego projekty robót publicznych i ulepszenia pobudziły francuską gospodarkę, a jego koleje pomogły Francji dogonić resztę uprzemysłowionego świata. Ostatecznie oddał część władzy Zgromadzeniu. Zezwolił członkom Zgromadzenia na wybór co sześć lat w powszechnym głosowaniu mężczyzn. Aby utrzymać kontrolę, Napoleon i jego ministrowie często zachęcali strategicznych członków francuskiego społeczeństwa do ubiegania się o miejsca w Zgromadzeniu. Pod koniec swoich rządów Napoleon zezwolił na coraz bardziej liberalne reformy. Przyznał pracownikom prawo do tworzenia związków zawodowych i prawo do strajku, a także przyznał nową konstytucję. Jego polityka zagraniczna okazała się jednak mniej korzystna dla Francji niż polityka wewnętrzna.

https://szkolazpieklarodem.pl/

Ludwik Napoleon, siostrzeniec pierwotnego Napoleona Bonaparte, dwukrotnie próbował obalić rząd Ludwika Filipa, w 1836 i 1840 roku. Jego druga próba zakończyła się więzieniem, gdzie napisał broszurę promującą jego idee polityczne zatytułowaną Idee napoleońskie i eliminacja ubóstwa. Uciekł w 1846 roku i udał się do Wielkiej Brytanii, wracając do Francji po rewolucji w 1848 roku. Chociaż nie miał żadnego doświadczenia politycznego, Ludwik Napoleon postanowił kandydować na prezydenta. Utworzył platformę, która przemawiała do mas i prowadził rozsądną kampanię. Ludwik Napoleon wykorzystał powszechne prawo wyborcze mężczyzn i przedstawił swój plan klasie średniej i właścicielom ziemskim na wsi, z których większość nigdy wcześniej nie głosowała. Napoleon wiedział, że większość wyborców ze wsi nie była zainteresowana radykalnymi ideami socjalistycznymi rozprzestrzeniającymi się w miastach. Ludwik Napoleon przysiągł zapewnić rządowi stanowczy socjalizm. Ludwik Napoleon uważał, że rząd powinien pomagać ludziom w poprawie ich warunków ekonomicznych, ale nie poprzez socjalizm. Francja, jak oświadczył, potrzebowała silnego przywódcy, który nie będzie się przed nikim tłumaczył, aby mógł skutecznie służyć interesom wszystkich klas — stronę, którą wyjął wprost z książki swojego wuja. Jednym z decydujących czynników w wyborze Ludwika Napoleona było po prostu użycie imienia jego wuja. Napoleon pozostawił niesmak w ustach większości Europejczyków, ale romantycy go ubóstwiali, a w 1848 roku Francuzi zapamiętali go jako bohatera. Napoleon symbolizował dumną, silną Francję, filar siły wśród innych narodów europejskich. Francuzi tęsknili za takim czasem. Dla większości francuskiej opinii publicznej Ludwik Napoleon wydawał się silnym przywódcą, którego potrzebowali, aby przywrócić porządek, nawet jeśli oznaczało to poświęcenie niektórych liberalnych idei. Ludwik Napoleon wygrał wybory miażdżącą większością głosów.

https://szkolazpieklarodem.pl/

Kiedy Karol Ludwik Napoleon Bonaparte wygrał wybory krajowe we Francji w 1848 roku, został prezydentem Bonaparte. Kiedy przeszedł z urzędu prezydenta na cesarza, przyjął imię cesarza Francji Napoleona III. Kiedy był Napoleon II? Za każdym razem, gdy pierwotny Napoleon abdykował, w 1814 i 1815 roku (patrz rozdział 15), syn Napoleona z jego drugiej żony, Marii Ludwiki, przejmował władzę jako cesarz… w pewnym sensie. Mając za każdym razem odpowiednio trzy i cztery lata, Napoleon II (1811–1832) nigdy technicznie nie rządził Francją, ale nosił tytuł cesarza od 22 czerwca do 7 lipca 1815 roku.

https://szkolazpieklarodem.pl/

Ponad 30 stanów Niemieckiej Konfederacji zwróciło uwagę, gdy Ludwik Filip abdykował we Francji. Liberałowie ze wszystkich stanów niemieckich od jakiegoś czasu pragnęli zjednoczonego państwa niemieckiego na mocy konstytucji. Pruscy liberałowie poszli za przykładem Francuzów i wezwali do reform, składając petycję do króla Prus Fryderyka Wilhelma IV (1795-1861) w stolicy Prus, Berlinie. Robotnicy Berlina wyszli na ulice i dołączyli do liberałów w żądaniach reform. Fryderyk Wilhelm ugiął się pod presją i zgodził się przyznać Prusakom konstytucję i połączyć Prusy z państwem niemieckim. Jednak po raz kolejny umiarkowana klasa średnia i robotnicy miejscy byli podzieleni co do tego, jak demokratyczny i socjalistyczny powinien być nowy rząd, a konserwatyści z klasy średniej byli w stanie przekonać Fryderyka Wilhelma do zmiany stanowiska. Plany zjednoczonego państwa niemieckiego pod przewodnictwem Prus były już opracowywane przez Zgromadzenie Narodowe we Frankfurcie. W tym samym czasie zgromadzenie Prusaków ciężko pracowało nad pruską konstytucją w Berlinie. W trakcie planowania federalnej konstytucji niemieckiej Dania próbowała zaanektować Szlezwik-Holsztyn, region pełen Niemców. Zgromadzenie Narodowe wezwało armię pruską, która wypowiedziała wojnę Danii. Zgromadzenie Narodowe ukończyło swoją konstytucję w 1849 r. i zaoferowało Fryderykowi Wilhelmowi szansę zostania cesarzem nowego państwa niemieckiego. Po przekonaniu przez konserwatystów w Berlinie Fryderyk odmówił. Rozwiązał zgromadzenie w Berlinie i przywrócił Prusy państwu rządzonemu jako król Prus, a nie rządowi biurokracji. Powstania wokół Prus zostały stłumione, a szansa na zjednoczenie została zmarnowana. Fryderyk Wilhelm później chciał, aby królowie niemieccy uczynili go cesarzem, ale Austria się nie zgodziła. Próbował wykluczyć Austrię ze związku państw niemieckich, ale Austria stawiała opór, więc się wycofał. Po raz kolejny podział wśród rewolucjonistów doprowadził do nieudanej rewolucji. Nieudane powstania liberalne miały miejsce również w Polsce i we Włoszech w 1848 r. Ponownie rewolucjoniści odnieśli początkowe sukcesy, a następnie spędzili czas na kłótniach o kierunek nowego rządu. W każdym przypadku stary reżim wykorzystał okres niezdecydowania rewolucjonistów, aby się przegrupować i stłumić rewolucje. Rewolucja z 1848 r. zakończyła się porażką w krótkim okresie, ale ostatecznie dała rewolucjonistom część tego, czego chcieli. Na przykład Włochy i Niemcy przeszły poważne zmiany w ciągu następnych 20 lat. Ponadto w 1867 r. Węgry zmusiły Austrię do przyznania im statusu podwójnej monarchii, co doprowadziło do powstania Austro-Węgier

Fryderyk Wilhelm później zauważył, że chciał, aby jego rówieśnicy poprosili go, aby został cesarzem i że nie chciał korony „z rynsztoka”, z „zapachem rewolucji”.

https://szkolazpieklarodem.pl/

Sytuacja w posiadłościach Austrii bardzo przypominała tę we Francji w 1848 roku. Liberałowie ze wszystkich środowisk domagali się praw wyborczych, konstytucji i innych liberalnych ustępstw. Gdy wieści o powstaniach rozeszły się po Europie, liberałowie nabrali nadziei i w Wiedniu wybuchła rewolucja. Na Węgrzech, gdzie od dawna panowały idee nacjonalistyczne, nacjonaliści domagali się powszechnego prawa wyborczego, wolności, a nawet niepodległości od rządów austriackich. Początkowo powolny w działaniu władca Habsburgów Ferdynand I (1793-1875) zgodził się na pewne liberalne ustępstwa po tym, jak zbuntowani studenci wyszli na ulice. Oprócz wywierania presji na konserwatystę Metternicha, aby ustąpił, Ferdynand zniósł poddaństwo na Węgrzech. Mogło się to wydawać zwycięstwem węgierskich rewolucjonistów, ale w rzeczywistości ich podzieliło. Chłopi pańszczyźniani byli biednymi mieszkańcami wsi, którzy po uwolnieniu stracili zainteresowanie radykalnymi działaniami. Robotnicy miejscy i klasa średnia zostali wówczas podzieleni w sprawie idei socjalistycznych. Nacjonalistyczny rząd węgierski stworzył nową konstytucję, która miała zjednoczyć całe Węgry w jeden naród i ograniczyć udział w tym procesie wyłącznie do osób mówiących po węgiersku. Mniejszości, takie jak Serbowie i Chorwaci, miały własne aspiracje narodowe — i potężnych sojuszników w Austrii i Rosji. Po roku walki o utworzenie niepodległego państwa węgierscy nacjonaliści wydawali się bliscy osiągnięcia celu. Jednak Austria stłumiła powstania wszędzie indziej na swoim terytorium i zwróciła uwagę na Węgry. Dowodzeni przez Franciszka Józefa (1830–1916), nowego cesarza, Austriacy, z pomocą Rosjan w postaci dodatkowych wojsk, zniweczyli rewolucyjne nadzieje Węgier. Wojska otoczyły i odbiły większe miasta zdobyte przez Węgrów. Przez lata Austria rządziła Węgrami żelazną ręką i zakazała takich działań, jak publiczne zgromadzenia i eksponowanie węgierskich barw nacjonalistycznych. Ponownie, brak solidarności wśród rewolucjonistów uniemożliwił sukces rewolucji.

Po ponownym podpisaniu umowy przez Metternicha, przebrał się i uciekł do Anglii

https://szkolazpieklarodem.pl/

Po ostatecznej porażce Napoleona w 1815 roku Ludwik XVIII objął tron ​​i utrzymywał porządek, zasadniczo nie robiąc niczego głupiego. Jego brat, Karol X, nie był tak zainteresowany utrzymaniem porządku. Od momentu swojej ostentacyjnej koronacji w 1824 roku, dążył do przywrócenia monarchii absolutnej we Francji, co w końcu udało mu się osiągnąć w 1830 roku. Odebrał prawo głosu wielu obywatelom i zaostrzył kontrolę prasy. Paryż wyszedł na ulice, a przez „trzy wspaniałe dni”, jak zapamiętano to wydarzenie, rewolucjoniści wywołali chaos. Karol uciekł, by ratować życie, a po kilku podstępnych manewrach wyższa klasa średnia ogłosiła, że ​​tron ​​jest pusty i zastąpiła Karola Ludwikiem Filipem (1773–1850). Rewolucja z 1830 roku nie osiągnęła prawie niczego na dłuższą metę. Rząd Ludwika Filipa cierpiał z powodu bezczynności i korupcji. Odmówił reform wyborczych, aby umożliwić głosowanie osobom innym niż bogaci. Społecznie świadomi obywatele narzekali na brak opieki społecznej pod jego rządami. Warunki ekonomiczne pogarszały się przez całe lata 40. XIX wieku, a sytuacja stawała się coraz bardziej niestabilna z każdym miesiącem. W lutym 1848 roku mieszkańcy Paryża zrobili to, co zawsze wydawali się robić, gdy byli wściekli i głodni: połączone siły robotników i klasy średniej zabarykadowały ulice i zbuntowały się. Premier zrezygnował, a Ludwik Filip abdykował na rzecz wnuka, ale Paryżanie skończyli z monarchiami. Stworzyli Drugą Republikę, nazwaną na cześć Pierwszej Republiki, która nastąpiła po rewolucji z 1789 roku. Chociaż wszyscy rewolucjoniści zgodzili się na republikę, ludzie byli podzieleni co do tego, co robić dalej. Umiarkowana klasa średnia nie chciała przyznać powszechnego prawa wyborczego mężczyznom, ani nie chciała zbyt wielu programów socjalnych. Gdy sytuacja się pogorszyła, rząd utworzył w Paryżu Narodowe Warsztaty na prośbę socjalisty Louisa Blanca i robotnika o imieniu Albert, gwarantując zatrudnienie dziesiątkom tysięcy Paryżan.

Jedną z rzeczy, która najbardziej irytowała Francuzów w Karolu X, było jego naleganie na pozbycie się trójkolorowej, niebiesko-biało-czerwonej francuskiej flagi narodowej przyjętej podczas rewolucji francuskiej.

Zdezorganizowany rząd zdołał przeprowadzić wybory w kwietniu, a lud Francji wybrał monarchistów, umiarkowanych przedstawicieli klasy średniej i socjalistów do Zgromadzenia Konstytucyjnego, organu ustawodawczego Francji. Klasa średnia i wyższa, wraz z chłopami wiejskimi, bały się radykalnych socjalistów. Ponadto biedota wiejska i klasa średnia nie chciały być opodatkowane, aby zagwarantować pracę biedocie miejskiej. Rząd zerwał stosunki z Blancem i odszedł od socjalizmu, więc reakcyjna biedota miejska i rzemieślnicy z Paryża szturmowali Zgromadzenie w maju i próbowali utworzyć nowe państwo. Gwardia Narodowa zmiażdżyła ich próby. W czerwcu rząd zamknął warsztaty, wywołując gwałtowne walki między klasami. Niestety dla socjalistycznych robotników miejskich, Gwardia Narodowa brutalnie stłumiła rewolucję w ciągu trzech dni, zwanych „dniami czerwcowymi”. Ponieważ głębokie podziały między wszystkimi partiami zapowiadały niestabilność, Zgromadzenie napisało konstytucję tak, aby władza wykonawcza rządu miała znaczną władzę. W grudniu wybory krajowe umieściły autorytarnego siostrzeńca Napoleona Bonaparte na stanowisku prezydenta. Niepowodzenie rewolucjonistów w pracy nad sobą doprowadziło do ostatecznej porażki rewolucji francuskiej z 1848 r. Udało się tylko dlatego, że król odszedł.

https://szkolazpieklarodem.pl/

Reformy parlamentarne w Wielkiej Brytanii prawdopodobnie uratowały Brytyjczyków przed rewolucją, która miała miejsce niemal wszędzie w Europie w 1848 roku. Rosja również uniknęła rewolucji w 1848 roku, ale tylko dlatego, że brakowało jej prawdziwej klasy średniej. Rewolucje były rzekomo prowadzone przez liberałów przeciwko opresyjnemu konserwatyzmowi, ale w Europie przed 1848 rokiem działo się więcej niż tylko liberalizm i nacjonalizm kontra konserwatyzm. Po 1815 roku Europa była wrakiem. Napoleon zostawił bałagan, a Kongres Wiedeński próbował to uporządkować. Gospodarki były w rozsypce, nieurodzaje sprawiły, że biedni Europejczycy głodowali, a głodni biedni ludzie zawsze powodują problemy. Głód osiągnął szczyt po 1845 r., kiedy irlandzki głód ziemniaczany sprawił, że Irlandia była zdesperowana brakiem żywności, a reszta Europy musiała radzić sobie z irlandzkimi uchodźcami. Co gorsza, Europa przyjęła industrializację, ale robotnicy nie zostali jeszcze naprawdę wynagrodzeni za swoją pracę. Socjaliści produkowali prowokującą do myślenia literaturę o idealnych społeczeństwach i sugerowali rewolucję. Europa była gotowa słuchać.

https://szkolazpieklarodem.pl/

Industrializacja rozprzestrzeniała się z jednego państwa europejskiego do drugiego. Liberałowie, nacjonaliści i socjaliści — wszyscy chcieli zmian. Konserwatyści, na czele z Metternichem, opierali się jej tak długo, jak mogli. Brytyjski parlament, kontrolowany przez konserwatywnych arystokratów, miał władzę, aby poradzić sobie z wyzwaniami liberałów. Konserwatywny rząd rozpoczął od zmian w długoletnich ustawach zbożowych, które regulowały import zagranicznego zboża. Podczas wojny z Francją ceny brytyjskiego zboża i chleba wzrosły, ponieważ nie mogli importować zboża. Po upadku Napoleona  importowane zboże obniżyło ceny chleba. W samolubnym posunięciu arystokraci przeforsowali zmiany, które zezwalały na import zboża dopiero po osiągnięciu pewnego poziomu cen krajowych, co spowodowało wyższe ceny chleba dla przeciętnego Brytyjczyka, ale większe dochody dla właścicieli ziemi. Prawo wywołało protesty, które parlament kontrolował za pomocą sześciu aktów ograniczających zgromadzenia i prasę. Lata dwudzieste XIX wieku okazały się mniej uciążliwe, ale prawdziwa zmiana nadeszła w 1832 roku. Ustawa o reformie z 1832 roku zlikwidowała „zgniłe dzielnice” lub okręgi wyborcze, w których faktycznie mieszkało niewielu lub wcale wyborców. Niektóre z zgniłych dzielnic były obszarami ziemi, na których kiedyś mieszkali chłopi. Po grodzeniu wielu chłopów opuściło ziemię. Nie było niczym niezwykłym, że zgniłe dzielnice były domem głównie dla owiec. Niemniej jednak te dzielnice nadal wysyłały dwóch przedstawicieli do Parlamentu. W międzyczasie dzielnice na gęsto zaludnionych obszarach również wysyłały dwóch przedstawicieli. Poprzez przebudowę dzielnic, ustawa R-form zwiększyła liczbę wyborców o około 50 procent. Obywatele klasy średniej w końcu mieli prawdziwy głos w parlamencie. Mniej konserwatywny parlament uchylił ustawy kukurydziane w 1846 r., ale dopiero po nieudanych uprawach ziemniaków w Irlandii i ustawie o dziesięciu godzinach w 1847 r. . Te liberalne idee miały jednak coraz większe trudności z przyjęciem się na kontynencie,

W tym czasie radykałami w Anglii byli kartiści, którzy wzywali do powszechnego prawa wyborczego. Pomimo setek tysięcy podpisów pod petycjami i kilku protestów, parlament odrzucił prośby kartystów.

W tym czasie radykałami w Anglii byli kartiści, którzy wzywali do powszechnego prawa wyborczego. Pomimo setek tysięcy podpisów pod petycjami i kilku protestów, parlament odrzucił prośby kartystów.

https://szkolazpieklarodem.pl/

Lata zaczynające się od 1848 roku przyniosły Europie więcej zamieszania i zmian niż jakikolwiek 50-letni okres w stuleciach. Chociaż rok 1848 stał się synonimem rewolucji, to wydarzenia i warunki poprzedzające 1848 rok sprawiły, że ci, którzy sprawowali władzę, stracili niemal wszystko w tym pamiętnym roku.

https://szkolazpieklarodem.pl/

◆ W latach po 1815 roku idee socjalizmu rozprzestrzeniły się w Europie. Socjaliści uważali, że społeczeństwo powinno istnieć dla dobra wszystkich, a nie tylko dla dobra elity, która posiadała praktycznie całe bogactwo w Europie.

◆ Rozwój socjalizmu należy rozpatrywać w kontekście rewolucji przemysłowej. Industrializacja Europy sprawiła, że ​​robotnicy poczuli się wykorzystywani, ponieważ przemysłowcy bogacili się po sprzedaży towarów wyprodukowanych przez robotników.

◆ Najbardziej wpływowymi socjalistami byli Karl Marks i Friedrich Engels, którzy w 1848 roku opublikowali Manifest komunistyczny.

◆ Socjalizm i praca szły ręka w rękę przez całą drugą połowę XIX wieku. Intelektualiści socjalistyczni często byli sfrustrowani robotnikami, którzy niechętnie podpisywali się pod radykalną ideologią.

◆ Nowa klasa średnia pojawiła się w Europie w wyniku industrializacji i urbanizacji. Wartości klasy średniej kładły nacisk na ciężką pracę, dyscyplinę i moralne życie. Rola kobiet w miejscu pracy i w domu uległa zmianie, a dzieci stały się o wiele ważniejszym elementem rodziny.