Ciemna Strona Neta : Niewyobrażalne konsekwencje wyobrażonej rewolucji

To musiało być podobne rozumowanie – czasami graniczące z pychą – które doprowadziło amerykańskich dyplomatów do popełnienia strasznego błędu politycznego w szczytowym momencie irańskich protestów. Zachwycony monotonią komentarzy w mediach, zalewem wiadomości związanych z Iranem na Twitterze lub jego własnymi programami instytucjonalnymi i zawodowymi, starszy urzędnik Departamentu Stanu USA wysłał e-mail do kadry kierowniczej na Twitterze, pytając, czy mogą przełożyć wcześniej zaplanowany termin. – a teraz wyjątkowo źle zaplanowana – konserwacja tego miejsca, aby nie zakłócać irańskich protestów. Kierownictwo Twittera zastosowało się, ale publicznie podkreśliło, że podjęło tę decyzję niezależnie. Historyczne znaczenie czegoś, co mogło wydawać się zwykłym e-mailem, nie zostało utracone w New York Times, który opisał go jako „kolejny kamień milowy w nowych mediach” dla administracji Obamy, potwierdzając „uznanie przez rząd Stanów Zjednoczonych, żeinternetowy serwis blogowy, który nie istniał cztery lata temu, może zmienić historię w starożytnym kraju islamskim ”. New York Times mógł wyolbrzymiać zakres rozważań, jakie administracja Obamy zainwestowała w tę sprawę (rzecznik Białego Domu natychmiast zbagatelizował znaczenie „kamienia milowego”, twierdząc, że „to nie była dyrektywa Sekretarza Stanu, ale raczej był kontaktem niskiego poziomu od kogoś, kto często rozmawia z personelem Twittera ”), ale Szara Dama była trafna w ocenie jego ogólnego znaczenia. W przeciwieństwie do przewidywań Marca Ambindera, kiedy przyszli historycy przyglądają się temu, co wydarzyło się w tych kilku gorących tygodniach czerwca 2009 r., korespondencja e-mailowa – którą Departament Stanu zdecydował się szeroko opublikować, aby wzmocnić własne referencje w nowych mediach – prawdopodobnie będzie miała znacznie większe znaczenie niż cokolwiek Ruch Zielonych faktycznie zrobił w Internecie. Niezależnie od bezpośredniego losu demokracji w Iranie, świat będzie mógł odczuwać wpływ tej symbolicznej komunikacji przez wiele lat. Dla władz irańskich taki kontakt zaprzysiężonych wrogów w rządzie USA z firmą z Doliny Krzemowej świadczącą usługi online, które – przynajmniej tak jak to opisywały zachodnie media – cieszyły się sympatią ich obywateli, szybko wywołały podejrzenia, że ​​internet jest narzędziem. zachodniej potęgi i że jej ostatecznym celem jest wspieranie zmiany reżimu w Iranie. Nagle władze irańskie przestały postrzegać Internet jako motor wzrostu gospodarczego ani sposób na rozpowszechnianie słowa proroka. W tamtym czasie liczyło się tylko to, że sieć stanowiła jednoznaczne zagrożenie, które wielu wrogów Iranu z pewnością wykorzystałoby. Nic dziwnego, że po uciszeniu protestów władze irańskie rozpoczęły cyfrową czystkę swoich przeciwników. W ciągu zaledwie kilku miesięcy irański rząd utworzył dwunastoosobowy zespół wysokiego szczebla ds. cyberprzestępczości i zlecił mu znajdowanie wszelkich fałszywych informacji – lub, jak to mówią, „obelg i kłamstw” – na irańskich stronach internetowych. Rozpowszechniających fałszywe informacje mieli zostać zidentyfikowani i aresztowani. Irańska policja rozpoczęła poszukiwania w Internecie zdjęć i filmów które pokazywały twarze protestujących – liczne, dzięki wszechobecności mediów społecznościowych – aby opublikować je na irańskich portalach informacyjnych i poprosić opinię publiczną o pomoc w identyfikacji osób. W grudniu 2009 r. witryna pro-Ahmadineżad Raja News opublikowała serię trzydziestu ośmiu zdjęć z sześćdziesięcioma pięcioma twarzami zakreślonymi na czerwono i serią czterdziestu siedmiu zdjęć, z których około sto twarzy zostało zakreślonych na czerwono. Według irańskiej policji publiczne doniesienia pomogły w identyfikacji i aresztowaniu co najmniej czterdziestu osób. Zwolennicy Ahmadineżada mogli również nakręcić kilka własnych filmów, w tym klip – który wielu członków opozycji uważało za montaż – przedstawiający grupę protestujących palących portret ajatollaha Chomeiniego. Gdyby ludzie wierzyli, że materiał filmowy był autentyczny, mogłoby to spowodować poważny rozłam w opozycji, zrażając ogromne połacie irańskiej populacji. Policja lub osoba działająca w jej imieniu również szukała danych osobowych – głównie profili na Facebooku i adresów e-mail – Irańczyków mieszkających za granicą, wysyłając im wiadomości z pogróżkami i wzywając ich, aby nie wspierali Ruchu Zielonych, chyba że chcieli skrzywdzić swoich krewnych w Iranie . W międzyczasie władze równie surowo potraktowały Irańczyków w kraju, ostrzegając ich, by trzymali się z dala od portali społecznościowych wykorzystywanych przez opozycję. Szef policji tego kraju, gen. Ismail Ahmadi Moghaddam ostrzegł, że ci, którzy podżegali innych do protestu lub apelowali, „popełnili gorsze przestępstwo niż ci, którzy wyszli na ulice”. Funkcjonariusze kontroli paszportowej na lotnisku w Teheranie zapytali Irańczyków mieszkających za granicą, czy mają konta na Facebooku; często sprawdzali w sieci dwukrotnie, niezależnie od odpowiedzi, i zapisywali wszystkich podejrzanie wyglądających znajomych online, których mógł mieć podróżnik. Władze jednak nie odrzuciły od razu technologii. Oni też byli bardziej niż szczęśliwi, mogąc czerpać z tego korzyści. Zwrócili się do wysyłania wiadomości tekstowych na dość masową skalę, aby ostrzec Irańczyków, by trzymali się z daleka przed protestami ulicznymi w przyszłości. Jedna z takich wiadomości, wysłana przez ministerstwo wywiadu, nie była bynajmniej przyjazna: „Drogi Obywatelu, zgodnie z otrzymanymi informacjami, znalazłeś się pod wpływem destabilizującej propagandy rozpowszechnianej przez media powiązane z zagranicą. W przypadku jakichkolwiek działań niezgodnych z prawem i kontaktu z zagranicznymi mediami, zostaniesz oskarżony jako przestępca zgodnie z ustawą o karach islamskich i rozpatrywany przez sądownictwo ”. W oczach irańskiego rządu zachodnie media były winne nie tylko szerzenia propagandy; oskarżyli CNN o „szkolenie hakerów” po tym, jak kanał donosił o różnych cyberatakach, które przeciwnicy Ahmadineżada przeprowadzali na stronach internetowych uznanych za lojalne wobec jego kampanii. Uznając, że wróg wygrywa bitwę w wirtualnym świecie, jeden ajatollah ostatecznie pozwolił pobożnym Irańczykom na użycie dowolnego narzędzia, nawet jeśli jest to sprzeczne z prawem szariatu, w ich walce online. „Na wojnie antyszaria [posunięcia] są dozwolone; to samo dotyczy cyberwojny. Warunki są takie, że powinieneś walczyć z wrogiem w każdy możliwy sposób. Nie musisz o nikogo troszczyć się. Jeśli ich nie uderzysz, wróg cię uderzy ”- ogłosił ajatollah Alam Ahdi podczas modlitwy piątkowej w 2010 roku. Ale kampania przeciwko CNN była kroplą w morzu w porównaniu z oskarżeniami skierowanymi przeciwko Twitterowi, które promują Ahmadineżad irańskie media natychmiast uznały za prawdziwe źródło niepokojów w kraju. Artykuł redakcyjny w Jawanie, twardej irańskiej gazecie, oskarżał Departament Stanu USA, że próbuje wywołać rewolucję przez Internet, pomagając Twitterowi pozostać online, podkreślając jego „skuteczną rolę w kontynuowaniu zamieszek”. Biorąc pod uwagę poprzednią historię amerykańskiej ingerencji w sprawy tego kraju – większość Irańczyków wciąż obawia się zamachu stanu z 1953 r., którego pomysłodawcą jest CIA – takie oskarżenia prawdopodobnie się utrzymają, przedstawiając wszystkich użytkowników Twittera jako tajną amerykańską awangardę rewolucyjną. W przeciwieństwie do burzliwych wydarzeń z 1953 roku, rewolucja na Twitterze nie miała swojego Kermita Roosevelta, wnuka Theodore’a Roosevelta i koordynatora operacji CIA Ajax, która doprowadziła do obalenia nacjonalistycznego rządu Mohammada Mosaddegha. Jednak w oczach władz irańskich fakt, że dzisiejsze awangardy cyfrowe nie mają oczywistych charyzmatycznych koordynatorów, tylko sprawiał, że wydawały się bardziej niebezpieczne. (Przedstawiciele irańskiej propagandy nie mogli powstrzymać radości, gdy odkryli, że Kermit Roosevelt był bliskim krewnym Johna Palfreya, dyrektora wydziału Berkman Center for Internet and Society na Harvardzie, think tanku, który Departament Stanu USA sfinansował w celu zbadania irańskiej blogosfery). Inne rządy również zwróciły uwagę, być może w obawie, że one również mogą wkrótce mieć w rękach Twitterową Rewolucję. Chińskie władze zinterpretowały zaangażowanie Waszyngtonu w Iranie jako sygnał ostrzegawczy, że rewolucje cyfrowe ułatwiane przez amerykańskie firmy technologiczne nie są spontaniczne, ale starannie zaplanowane. „Jak doszło do niepokoju po wyborach w Iranie? ” zastanawiał się nad artykułem wstępnym w Dzienniku Ludowym, głównym rzeczniku partii komunistycznej. „To dlatego, że wojna internetowa rozpoczęta przez Amerykę za pośrednictwem wideo YouTube i mikroblogowania na Twitterze, rozpowszechniała plotki, tworzyła podziały, podburzała zasiał niezgodę między zwolennikami konserwatywnych frakcji reformistycznych ”. Inny główny ośrodek rządowej propagandy, Xinhua News Agency, przyjął bardziej filozoficzny pogląd, ogłaszając, że „technologia informacyjna, która przyniosła ludzkości wszelkiego rodzaju korzyści, tym razem stała się narzędziem ingerowania w wewnętrzne sprawy innych krajów”. Kilka miesięcy po irańskich protestach China National Defense, oficjalny oddział chińskiego wojska, opublikował podobny artykuł redakcyjny, wrzucając protesty młodzieży w Mołdawii w kwietniu 2010 r. Do protestów w Iranie, traktując oba jako najlepsze przykłady interwencji zagranicznej z wykorzystaniem Internetu. Artykuł redakcyjny, wyróżniający Stany Zjednoczone jako „najgorętsze mocarstwo Zachodu, aby dodać internet do swojego dyplomatycznego arsenału”, również powiązał te dwa protesty z powstaniem etnicznym we własnej chińskiej prowincji Xinjiang w lipcu 2009 r., Stwierdzając, że konieczna jest większa kontrola Internetu. , choćby po to, by „uniknąć sytuacji, w której internet stanie się nową zatrutą strzałą dla wrogich sił”. Co dziwne, nieodpowiedzialna mądrość związana z Iranem w Waszyngtonie pozwoliła przywódcom w Pekinie zbudować wiarygodną argumentację na rzecz większej cenzury Internetu w Chinach. (Blokada online tylko w regionie Xinjiang zakończyła się na początku 2010 r.). Media w byłym Związku Radzieckim również zwróciły uwagę. „Demonstracje w Iranie zgodnie ze scenariuszem mołdawskim: spalenie Stanów Zjednoczonych” głosi nagłówek na rosyjskim portalu nacjonalistycznym. W programie informacyjnym w czasie największej oglądalności na popularnym rosyjskim kanale telewizyjnym NTV ogłoszono, że „irańscy demonstranci cieszą się poparciem Departamentu Stanu USA, który ingerował w wewnętrzną działalność Twittera, modnego serwisu internetowego”. Gazeta w Mołdawii podała, że ​​rząd USA dostarczył nawet Twitterowi najnowocześniejszą technologię antycenzuracyjną. To była najgorsza globalizacja: prosty e-mail oparty na założeniu, że Twitter ma znaczenie w Iranie, wysłany przez amerykańskiego dyplomatę w Waszyngtonie do amerykańskiej firmy w San Francisco, wywołał ogólnoświatową panikę w Internecie i upolitycznił całą aktywność online, malując ją jasno rewolucyjne kolory i grożące zawężeniem przestrzeni online i możliwości, które wcześniej nie były regulowane. Zamiast szukać sposobów na nawiązanie długoterminowych relacji z irańskimi blogerami i wykorzystać swoją pracę do cichego naciskania na społeczne, kulturowe i – w jakimś odległym momencie w przyszłości – być może nawet polityczne zmiany, establishment amerykańskiej polityki zagranicznej przeszedł do historii i uznał je za bardziej niebezpieczne niż Lenin i Che Guevara razem wzięci. W rezultacie wielu z tych „niebezpiecznych rewolucjonistów” zostało uwięzionych, wielu innych poddano tajnej inwigilacji, a ci biedni irańscy działacze, którzy akurat uczestniczyli w szkoleniach internetowych finansowanych przez Departament Stanu USA podczas wyborów, nie mogli wrócić do domu i musieli ubiegać się o azyl. (Co najmniej pięć takich osób zostało uwięzionych w Europie). Niepodlegli mieli rację: irańska rewolucja na Twitterze miała globalne reperkusje. Były to jednak skrajnie niejednoznaczne i często raczej wzmacniały niż podważały autorytarne rządy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *